ทราม!เสินจื่ออี้แม้จะคาดการณ์สิ่งนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อรู้ว่าเสี่ยวเย่ก้าวออกมาเช่นนี้เธอก็ยังรู้สึกตกใจ!และรู้สึกเจ็บปวดในใจด้วย!เสี่ยวเย่… สุดท้ายก็ยังก้าวเข้าสู่หนทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้!แต่ปัญหาคือ เสี่ยวเย่มอบกองกำลังทั้งหมดคืนให้ฮ่องเต้ฉงหมิงไปแล้วไม่ใช่หรือแล้วเขาเอากองกำลังที่ไหนมาก่อกบฏ?หรือว่า!เสินจื่ออี้นึกถึงความเป็นไปได้ที่แทบไม่น่าเชื่อ!เสี่ยวเย่… คงวางแผนก่อกบฏมานานแล้ว!ในวันที่กองทัพนำโดยองค์ชายสี่เตรียมจะบุกเข้าพระราชวัง เมืองหลวงแห่งเป่ยฉีทั้งเมืองได้เผชิญกับ “ช่วงเวลามืดมน” ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพระราชวังทั้งหมดเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมอย่างเต็มรูปแบบตั้งแต่เช้ามู่จิ่งชูออกมาท่ามกลางน้ำค้างแข็งยามเช้าตรู่ ขณะที่ฟ้ายังไม่สว่าง เขาขี่ม้ามาหาเสินจื่ออี้เพื่อส่งข่าว“กองกำลังของเสี่ยวเย่ยกมาอย่างดุดัน กำลังรุกคืบเข้าใกล้เขตชานเมืองหลวงแล้ว”เขาถอดผ้าคลุมที่เต็มไปด้วยฝุ่นออก สีหน้าเคร่งเครียดเสินจื่ออี้สังเกตเห็นว่าเขายังมีอะไรอีกที่ต้องการจะพูดเสินจั้นหรี่ตามอง “แล้วอะไรต่อล่ะ องค์ชายสี่บุกเข้าวัง นอกจากวังจะส่งคนปิดล้อมพระราชวังแล้ว ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใดเลยหรือ?”“แล้วรัชทายาทล่ะ!”เสี่ยวเสวียนฉีต้องมีการวางแผนอย่างอื่น เว้นแต่ว่าเขาจะไม่ต้องการบัลลังก์แล้ว!นี่คือสิ่งที่มู่จิ่งชูกังวลที่สุด!“รัชทายาทไม่อยู่ในเมืองหลวง”“อะไรนะ?” สีหน้าของเสินจั้นเปลี่ยนไปทันที
