นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอดไม่ได้ที่จะคำรามออกมาหนึ่งเสียง
“กลายร่างเป็นหมี!”
“หัวหน้าหลินครับ ผมไม่อยากจะลงมือกับคุณ! แต่ถ้าวันนี้ผมต้องตาย ผมก็จะไม่ยอมให้คุณทำเรื่องแบบนี้!”
จางเถี่ยหลังจากกลายร่างเป็นหมีแล้วก็พุ่งเข้าใส่หลินอันโดยไม่สนใจผลที่จะตามมา
“ไอ้โง่! ฉันจะให้นายฆ่ามัน!”
หลินอันหัวเราะเบาๆ ทันใดนั้นร่างก็กลายเป็นเงาซ้อน มือเดียวจับฝ่ามือของจางเถี่ย
“แทงตรงกลับด้าน!”
“ฉึก!”
หนามกระดูกทะลุผ่านหัวคนสองหน้าที่อยู่บนรังไหมโลหิต เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูด หัวคนสองหน้าพลันลืมตาขึ้นมา ดวงตาที่ซีดขาวเต็มไปด้วยความแค้นส่งเสียงกรีดร้องแหลมคม
“ฟันเฉียงลง!”
แววตาของหลินอันเย็นชา เสริมการโจมตีสุดท้ายให้จางเถี่ย หนามกระดูกราวกับสายฟ้าฟาดฟันไปยังรังไหมโลหิต ภายใต้การโจมตีสุดแรงก็ถูกเหวี่ยงออกไปเป็นสองท่อนในทันที
รังไหมโลหิตแตกออก ข้างในกลับเป็นร่างกายที่ผอมบางราวกับทารก สัตว์ประหลาดตัวนั้นสวมหัวคนสองหน้าที่ไม่สมกับร่างกายพยายามจะหนีออกจากข้างๆ อย่างรวดเร็ว
“คิดจะหนีเหรอ?”
หลินอันหันหลังเตะจางเถี่ยที่ยังคงยืนตะลึงอยู่ จงใจควบคุมแรงไว้เพียงแค่เตะเขาไปอยู่หลังสัตว์ประหลาด
“รีบฆ่ามัน!”
“ปัง!”
จางเถี่ยทำตามคำสั่งของหลินอันตามสัญชาตญาณ ฝ่ามือหมีสองข้างตบลงบนร่างของสัตว์ประหลาดอย่างแรง เลือดไหลซึมออกมาจากใต้ฝ่ามือหมี เมื่อยกขึ้นอีกครั้งก็เห็นเพียงเศษเนื้อเกลื่อนกลาด
“ติ๊ด, ผู
