!”“จื่อหรู เจ้าจะไปไหน? จื่อหรู!”…ในขณะที่จวนหมาร์ควิสวุ่นวายไปหมด ที่ตำหนักบูรพาก็เงียบสงบเยว่เมอพยายามเกลี้ยกล่อมเสี่ยวเสวียนฉีมานานแล้ว“องค์รัชทายาท ข้าเชื่อว่าคุณหนู คงไม่มีความเกี่ยวพันอะไรกับมู่จิ่งชูคนนั้นอีกแล้ว”ถ้าเป็นองค์ชายสี่ เขายังพอเชื่อเสี่ยวเสวียนฉีโกรธเรื่องนี้จริงๆ หรือ?สิ่งที่เขาโกรธคือท่าทีของเสินจื่ออี้ และการที่นางปิดบังเขา!“พอเถอะ ไม่ต้องพูดอีก”“แต่องค์รัชทายาท คุณหนูเตรียมตัวจะออกจากตำหนักบูรพาแล้ว คาดว่าพรุ่งนี้จะจากไป” เยว่เมอดูร้อนใจเสี่ยวเสวียนฉีเสียงเย็นชา ไร้อารมณ์“นั่นเป็นการตัดสินใจของนาง”“องค์รัชทายาท? องค์รัชทายาท!”ค่ำคืนผ่านไป รุ่งเช้าวันใหม่เสินจื่ออี้ไปพบฮองเฮายวนครั้งที่แล้ว นางมีเหตุผลอื่น จึงไม่อยากออกจากตำหนักบูรพา แต่ตอนนี้นางพบว่ายิ่งอยู่นานเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความอาลัยมากขึ้นเท่านั้น ความอาลัยนี้เกินความคาดหมายของเสินจื่ออี้ และยิ่งทำให้นางกลัว ประกอบกับพี่ชายร่างกายฟื้นตัวแล้ว ดังนั้น ตัดไฟแต่ต้นลมเสียเถอะ!อย่างน้อยตัวอยู่ในเมืองหลวง หาทางสืบให้ดี นางก็สามารถสืบตัวตนของคนเบื้องหลังได้หลังจากพบฮองเฮา ไม่นาน เสินจื่ออี้ก็ออกจากวังหลวงพร้อมกับเสินจั้นที่แปลงกายเงียบเชียบ แทบไม่มีใครสังเกตเห็นแม้แต่คนในตำหนักบูรพาก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจากไปเมื่อไรแต่ภายในวังไม่เคยมีกำแพงที่ลมไม่สามารถผ่านได้ข่าวนี้จึงไม่นานก็ถูกส่งไปถึงหูของเสี่ยวเย่
