เมตตาเสมอมาดี! ดีมากเลย!ยั่วให้เขาร้อน แล้วก็สะบัดก้นจากไป ทิ้งเขาไว้ตรงนี้!ผู้หญิงคนนี้!เสี่ยวเสวียนฉียังทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด ความโกรธและไฟอีกประเภทหนึ่งกำลังวุ่นวายอยู่ในร่าง!แต่หลังจากสูดหายใจลึกๆ เขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้ และไม่ได้ตามไปอย่างดุดันเธอคงยังโกรธเขาอยู่ โกรธที่เขาไม่บอกเรื่องของเว่ยรานให้เธอรู้แต่เนิ่นๆเขาเคยบอกไว้แล้ว คราวนี้ ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะไม่บังคับเธออีกต่อไปเสินจื่ออี้ที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกลนัก มองเงาร่างของเสี่ยวเสวียนฉีที่ยืนนิ่งเป็นเวลานานก่อนจะเดินจากไป นัยน์ตาเธอแดงเรื่อเธอโกรธเขาจริงๆแต่ที่รีบจากไปนั้น ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เสินจื่ออี้ก้มมองร่างกายตัวเอง ขอบตาแดงเรื่อ กัดริมฝีปาก เมื่อเสียงจากข้างหลังเงียบสนิทและแน่ใจว่าเขาได้จากไปสักพักแล้ว เธอจึงหันหลังกลับไปยังตำหนักบูรพาเพียงลำพังเพื่อไม่ให้เจอกับเสี่ยวเสวียนฉี เสินจื่ออี้ยังจงใจรอจนหน้าประตูตำหนักบูรพาไม่มีคนแล้วจึงเข้าประตูเล็กกำลังจะไปเปลี่ยนยาให้เสินจั้น แต่กลับเจอกับเยว่เมอเข้าพอดีเยว่เมอดูออกว่ากำลังมาหาเธอ ยื่นมือกั้นเสินจื่ออี้ไว้ตรงหน้า: “คุณหนู ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน”เสินจื่ออี้ขมวดคิ้วน้อยๆ แววตาวูบไหว: “ข้าต้องไปดูพี่ใหญ่ รอสักครู่เถอะ…”“ไม่ได้ ข้าต้องพูดตอนนี้”เยว่เมอมองไปรอบๆ ทุกคนในตำหนักบูรพาต่างรู้ความและหลีกไปหมด“เยว่เมอ ข้าไม่มีเวลาจริงๆ” เสินจื่ออี้ยกเท้าจะเดินไป“คุณหนู ได้
