เวยมีค่ามากนะ”เว่ยรานลูบท้องของตัวเอง ยิ้มอย่างขวยเขินดูเหมือนกำลังแสดงความเป็นมิตร แต่ที่จริงแล้วกำลังอวดเสินจื่ออี้จ้องมองที่ท้องของเว่ยราน ขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนไปมาดวงตาของเธอถูกบังด้วยขนตาที่ก้มต่ำและสั่นไหว เว่ยรานไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงในดวงตาของเธอในชั่วขณะนั้นแต่สายลมรอบข้างกลับเย็นลงเรื่อยๆ!เสี่ยวเสวียนฉีหน้าตาไม่สู้ดีก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่!“อี้เอ๋อร์!”เว่ยรานไม่คิดว่าเสี่ยวเสวียนฉีจะปรากฏตัวในเวลานี้ ดวงตาเธอดูตกใจเล็กน้อยคนผู้นั้นส่งข่าวมาให้เธอเมื่อวาน ให้เธอแสดงต่อไปอย่ารีบร้อนเป็นอันขาดเธอแค่ต้องหลอกฮองเฮายวนให้ได้ ส่วนเสี่ยวเสวียนฉีเธอไม่ต้องไปสนใจยิ่งไปกว่านั้น สองวันนี้เสี่ยวเสวียนฉีก็ไม่ได้ทำอะไรเธอ เว่ยรานจึงคิดว่าทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนของนาย คิดอย่างนี้แล้ว เว่ยรานก็สงบสติอารมณ์ลง“องค์รัชทายาท หม่อมฉันแค่อยากมาทักทายคุณหนูเสิน หากไปขัดใจนาง ก็เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง” เว่ยรานทำหน้าตกใจเสี่ยวเสวียนฉีไม่แม้แต่จะมองท่าทางแสร้งของเธอ สายตาของเขาจ้องมองเสินจื่ออี้อย่างกังวล! ดูเหมือนมีหลายอย่างที่อยากจะพูด แต่ก็ไม่อาจพูดต่อหน้าเว่ยราน!เขาคิดว่า เสินจื่ออี้ที่รู้เรื่อง “การตั้งครรภ์” เหล่านั้นจะต้องโกรธแน่ จะต้องไม่สนใจเขามากขึ้น! ความสัมพันธ์ของทั้งคู่อาจแย่กว่าเก่า!แต่ไม่คิดว่า เสินจื่ออี้ที่เงียบมานาน จู่ๆ ก็เดินมาหาเสี่ยวเสวียนฉีจากนั้น ต่อหน้าเว่ยราน เธอค่
