นนี้จะไปเลยหรือ?”เสี่ยวเสวียนฉีโอบเอวเธอ ดึงเธาเข้าสู่อ้อมกอดของตนอย่างรุนแรง!“เมื่อครู่ตอนที่เจ้าโอบคอข้าอยู่ ไม่ได้เก่งมากหรือ? อืม ทำอีกครั้งให้ข้าดู”เขาพูดไปพร้อมกับเริ่มเลิกชายกระโปรงของเธอขึ้น และจูบลงบนหน้าอกเธอดวงตาของเสินจื่ออี้เป็นประกาย ไม่กล้ามองดวงตาเร่าร้อนของเขา ในขณะที่เธอกำลังจะจมดิ่งสู่ฝีมือของเขาอีกครั้ง เธอก็ผลักเขาออกอย่างแรง“องค์ชาย ท่านไม่มีธุระ แต่ข้ายังมีธุระ”เธอจัดชุดไปพร้อมกับวิ่งหนีไป ราวกับกำลังหลบหนี!ทิ้งเสี่ยวเสวียนฉีที่ถูกทิ้งไว้ตรงนี้ สับสนและงุนงง พยายามอดกลั้นไฟราคะในร่างกาย ยืนอยู่กับที่รับลมเย็น…เธอเป็นอะไรไป?
