ากับข้า? แถมยังเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวง นำคนตระกูลเซินไปอยู่ที่ตำหนักบูรพา?”หากเรื่องที่เขาอยู่ที่นี่ถูกค้นพบหรือเปิดโปงโดยคนในวัง ไม่ใช่แค่คนตระกูลเซินเท่านั้นที่จะมีปัญหา! รัชทายาทก็จะถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ใครจะรู้ว่าองค์ชายคนอื่นๆ จะไม่ฉวยโอกาสนี้วิพากษ์วิจารณ์ ต่อไปก็อาจไม่มีวันได้ขึ้นครองตำแหน่งสูงอีก!จุดนี้ เสินจั้นไม่เชื่อว่าเสินจื่ออี้จะไม่รู้เสินจั้นหัวเราะอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย: “ใช่แต่จะเห็นตอนนี้ ครั้งก่อนตอนอยู่ที่ตระกูลเซิน ข้าก็เห็นแล้ว”“ไอ้หนุ่มคนนี้ ไม่สนิทกับใคร แต่กลับเดินตามหลังเจ้าคนเดียว… ข้าว่า ตั้งแต่ตอนที่เขามาที่ตระกูลเซิน เขาก็มีความคิดอื่นกับเจ้าแล้ว!”ขนตาของเสินจื่ออี้ราวกับถูกลวก สั่นไหวเบาๆในความคิด จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องมากมายในตระกูลเซินในอดีต เธอได้แต่ยิ้มอย่างจนปัญญาดังนั้น แม้แต่พี่ชายก็ยังมองออกตั้งแต่แรก มีเพียงเธอที่ไม่รู้…ก็ใช่ เธอในตอนนั้นสนใจแต่หมู่จิ่งชู จะมองเห็นคนอื่นได้อย่างไร“พอแล้ว ที่นี่ไม่ต้องให้เจ้าดูแล เจ้าออกไปเถอะ” เสินจั้นพูด“พี่ใหญ่ ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านอีกสักพักเถอะ”แม้ว่าท่าทีของเสินจั้นจะยังคงเย็นชา แต่เสินจื่ออี้รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพี่ชายที่มีต่อเธอเธอยังรู้ด้วยว่าพี่ชายยังคงระแวง ไม่ได้เชื่อใจเธอทั้งหมดเธอไม่รีบร้อนในช่วงเวลานี้“อยู่เป็นเพื่อนอะไรกัน บาดแผลบนตัวเจ้า ก็ควรไปให้หมอหลวงตรวจดูแล้ว!”เสินจั้นมองไปที่หม
