เสี่ยวเย่มองดูเสินจื่ออี้ทิ้งเขาไว้แล้ววิ่งจากไป เธอรีบร้อนเหลือเกิน ตั้งแต่ที่เสี่ยวเสวียนฉีปรากฏตัวขึ้น เธอก็ไม่เหลียวมองเขาอีกเลยแม้แต่แวบเดียวแม้แต่เมื่อครู่ตอนที่ผลักเขาออกไป ก็ไม่ได้ไว้หน้าเขาเลยสักนิด…เสี่ยวเย่จ้องมองทั้งสองคนที่เดินห่างออกไป สายตาของเขามืดลงอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน กำปั้นที่เคยห้อยอย่างไร้เรี่ยวแรงของเขาก็กำแน่นขึ้นมาทันที!ทางนี้เสินจื่ออี้ที่วิ่งตามออกมา ตามเสี่ยวเสวียนฉีไปตลอดทาง“องค์ชาย องค์ชาย ท่านฟังหม่อมฉันสักหน่อยได้ไหม เมื่อครู่ไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านเห็นนะเพคะ!”เสี่ยวเสวียนฉีทั้งร่างเต็มไปด้วยความโกรธ ก้าวเร็วๆ ไปข้างหน้า ไม่มีทีท่าจะฟังคำอธิบายของเธอเลยสักนิดเขาก้าวเร็วมาก เสินจื่ออี้ไล่ตามไม่ทัน ได้แต่วิ่งตามหลังด้วยการยกชายกระโปรงขึ้นมือหนึ่ง อีกมือเช็ดเหงื่อแล้วไล่ตามต่อ!เธอเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง เห็นเขาไม่หยุด เธอจึงตะโกนเสียงต่ำใส่แผ่นหลังที่ไม่หันกลับมามองเธอเลย!“เสี่ยวเสวียนฉี นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”ร่างข้างหน้าหยุดลงจริงๆ แต่ก็แค่ชั่วขณะเดียว แล้วเขาก็กำลังจะก้าวต่อเสินจื่ออี้ฉวยโอกาสนี้ รวบรวมแรงวิ่งไปข้างหน้าเขา และยกมือทั้งสองข้างขวางทางไว้!“วันนี้ฝ่าบาทรับสั่งให้หม่อมฉันไปพบองค์ชายสี่นะเพคะ!”แววตาของเสี่ยวเสวียนฉีวูบไหว แล้วเขาก็หัวเราะเยาะออกมา สายตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและความหยิ่งทะนง“งั้นเหรอ ฝ่าบาทก็สั่งให้เธอกับเสี่ยวเย่กอดกันอยู่แบบนั้
