เสี่ยวเย่ก้มหน้าหัวเราะขื่นๆ: “แต่ก่อนข้าชอบเยาะเย้ยเสี่ยวเสวียนฉีเสมอ บอกว่าเขาเป็นรัชทายาทสูงส่งแท้ๆ กลับยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งควบคุมได้ ช่างน่าขำสิ้นดีภายหลังข้าถึงได้รู้ว่า ความรู้สึกที่ปวดใจขนาดนั้นเป็นอย่างไร”จริงๆ แล้วก็ไม่ได้เจ็บมาก แต่มันสามารถทำลายทุกอย่างของเจ้าได้อย่างเงียบๆรวมทั้งความมุ่งมั่น ตลอดจนความทะเยอทะยานที่เคยมี!เสินจื่ออี้ขนตาสั่นไหวเบาๆ จู่ๆ ก็เงียบลงในคุกหลวงก็พลันเงียบลง“เสี่ยวเย่ เจ้าก็รู้ ข้าถือว่าเจ้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าเสมอมา” นางพูดเสียงเบา“ถึงแม้เจ้าจะทำเรื่องเช่นนั้นกับพี่ข้า แต่จนถึงตอนนี้ ข้ากลับยังไม่สามารถเกลียดเจ้าได้จริงๆ”“ข้าไม่อยากโกหกเจ้า ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ข้าไม่เคยคิดจะมีอะไรกับเจ้าจริงๆ”แววตาของเสี่ยวเย่ค่อยๆ เต็มไปด้วยความอ้างว้าง รอยยิ้มเยาะตนเองที่มุมปากยิ่งชัดเจนขึ้นแม้จะรู้อยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินนางพูดออกมา กลับรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกลูกธนูนับหมื่นแทงทะลุหัวใจเสียอีก“แต่ตอนนี้เห็นเจ้าในสภาพนี้ ข้ารู้ว่าข้าผิดเอง เพราะเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเพื่อนข้าด้วยซ้ำ”เสียงของเสินจื่ออี้ค่อยๆ เย็นชาลง นางลุกขึ้นยืน ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวังไม่สิ้นสุด!“เสี่ยวเย่คนเก่า บริสุทธิ์จริงใจ และมีจิตใจเมตตา! กล้าที่จะยืนหยัดเพื่อเพื่อนแม้จะถูกคนนับพันประณาม!”“เสี่ยวเย่คนเก่า! ยังสามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเสี่ยวเสวียนฉี เพื่อแข่งขัน
