าตให้มองแค่ข้าแบบนี้เท่านั้น!” เสี่ยวเสวียนฉีกราชากมือของเสินจื่ออี้ แล้วแค่นเสียงอย่างแรง ท่าทางแข็งกร้าวมากโตขนาดนี้แล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อยู่ได้เสินจื่ออี้รู้สึกแต่เหนื่อยใจ: “ข้าไม่ได้มองเขาสักหน่อย ข้าแค่รู้สึกว่าเรื่องในคืนนี้มันประหลาดมาก พวกมือเก๋าเหล่านั้นไม่น่าจะเป็นคนที่เสี่ยวเย่ส่งมา”“แม้ไม่ใช่เขาส่งมา แต่คนที่จะได้ประโยชน์สูงสุดหากข้าเป็นอะไรไปก็คือเขา เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเขาแน่” เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้ว ไม่อยากพูดถึงเรื่องของเสี่ยวเย่กับเสินจื่ออี้แม้แต่น้อย “พอเถอะ ห้ามพูดอีก ไปกัน กลับไป”เสินจื่ออี้ไม่ยอมเดิน ราวกับว่ามีอะไรที่อยากจะบอกเขา
