สารเลวที่น่าโมโห!เสี่ยวเสวียนฉีหยุดเดินเช่นกันครั้งนี้เขาไม่ได้บังคับเธอ แต่กลับพูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบกลับตำหนักบูรพา แต่ตอนนี้ที่นั่นเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ เหมือนที่เธอพูดไว้ พวกมือฉกาจพวกนั้นไม่ใช่คนของเสี่ยวเย่ แต่เป็นคนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง แล้วเธอคิดว่าเธอกับพี่ชายของเธอจะปลอดภัยหากอยู่ข้างนอกหรือ?”ไอ้ผู้ชายบ้า รู้ว่าตอนนี้พี่ชายคือจุดอ่อนของเธอ เลยหาข้ออ้างมาบีบให้ได้ใช่ไหม…“พอเถอะ ถ้าเธอคิดที่พักอื่นได้แล้วค่อยบอกฉัน ช่วงนี้อยู่ที่ตำหนักบูรพาก่อนแล้วกัน”แค่ได้ยินประโยคนี้จากเขาก็นับว่ายากแล้ว เสินจื่ออี้รู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก และไม่มีเวลาไปหาที่พักที่ดีสำหรับพี่ชายด้วย“ฉันจะอยู่แค่ชั่วคราวเท่านั้นนะ” เธอเน้นย้ำเสี่ยวเสวียนฉียิ้มเล็กน้อยแต่ไม่พูดอะไรไม่ได้กลับตำหนักบูรพามานาน เสินจื่ออี้เพิ่งพบว่าที่นี่เปลี่ยนไปมาก คนทั้งข้างบนข้างล่างถูกเปลี่ยนไปหมดแล้วไม่ใช่แค่เหอซุ่ยที่หายไป แม้แต่คนคุ้นหน้าที่เคยอยู่รอบข้างเหอซุ่ยก็หายไปด้วยนอกจากคนสนิทของเสี่ยวเสวียนฉี คนที่ยังอยู่มีเพียงหลิวซิงและเสี่ยวจือเยว่เมอเดินตามเสินจื่ออี้พลางอธิบาย “หลังจากคุณหนูใหญ่จากไป องค์รัชทายาทก็จัดการคนในตำหนักบูรพาทั้งหมด ไม่ยอมให้ใครที่ไม่เชื่อฟังเขาอยู่ที่นี่ตอนแรกองค์รัชทายาทตั้งใจจะไล่นางกำนัลออกไปทั้งหมด ไม่เหลือสักคน แต่คิดว่าเมื่อคุณหนูใหญ่กลับมาแล้วไม่มีคนรับใช
