้คงจะอึดอัด จึงยังคงเก็บหลิวซิงกับคนอื่นๆ ไว้”หลิวซิงและคนอื่นๆ เมื่อเห็นเสินจื่ออี้ก็วิ่งเข้ามาล้อม ตอนนี้เหล่าสาวใช้ทั้งหมดต่างร้องไห้เสินจื่ออี้เองก็แดงตาไปด้วยใครจะคิดว่า พวกเธอจะได้พบกันอีกครั้ง?“พี่จื่ออี้ องค์รัชทายาทดีกับพวกเรามากนะ หลังจากที่พี่จากไป องค์รัชทายาทไล่คนไปมากมาย แต่ยังเก็บพวกเราไว้ ก็ไม่ได้ลำบากอะไรพวกเรา” หลิวซิงกระซิบเบาๆ “บอกพี่เป็นความลับนะ บางครั้งฉันแอบเห็นองค์รัชทายาทแอบมาที่เรือนนางกำนัลคนเดียว แล้วยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก”“ในใจขององค์รัชทายาทมีพี่จื่ออี้เสมอ”“ยังไม่ตามมาอีกหรือ?” ด้านหน้า เสี่ยวเสวียนฉีที่รออย่างเริ่มหมดความอดทนหันกลับมาพูด ดูภายนอกทำหน้านิ่ง แต่มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างกำกวมหลิวซิงหัวเราะเบาๆ “องค์รัชทายาทนี่ พูดกับใจไม่ตรงกันเหมือนเคย พี่จื่ออี้ รีบไปเถอะ อย่าให้องค์รัชทายาทรอนาน”เสี่ยวเสวียนฉีพาเสินจื่ออี้ไปดูเสินจั้นหลังจากที่หมอหลวงหลินผู้เฒ่าตรวจดูแล้ว อาการของเสินจั้นก็ค่อยๆ มั่นคงขึ้นต่อไปก็ต้องบำรุงร่างกายให้มากเสินจั้นไม่เหมือนเสินจื่ออี้ เสินจื่ออี้เป็นแค่สตรีมีความผิด แต่เสินจั้นเป็นผู้หนีคดีถ้าเขาถูกค้นพบ จะต้องตายอย่างแน่นอนตอนนี้อยู่ในตำหนักบูรพา ดูเหมือนจะอยู่ใกล้อันตรายที่สุด แต่ที่จริงกลับปลอดภัยที่สุด“พี่ชาย รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?”เสินจั้นฟื้นขึ้นมา มองเสินจื่ออี้ตรงหน้าด้วยแววตาซับซ้อน ราวกับมีหลายสิ่งที่อยากจะพู
