ดแต่บาดแผลบนตัวเขาหนักมาก และเสียเลือดมากเกินไประหว่างการหลบหนี ตอนนี้แค่พูดสองสามคำก็เหงื่อท่วมตัวแล้วเสินจื่ออี้กดเขาให้นอนลงไป “พี่ชาย พี่พักฟื้นร่างกายก่อน มีอะไรเราค่อยคุยกันทีหลัง ขอแค่มีชีวิตอยู่ ก็ยังทันเสมอ”เมื่อเธอลุกขึ้น เสินจั้นก็กุมมือเธอไว้ แล้วเขียนตัวอักษร “เสินหลิงเอ่อร์” บนฝ่ามือของเธอสีหน้าของเสินจื่ออี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยใช่ พี่ชายได้รับการช่วยออกมาแล้ว แต่น้องสาวคนเล็กกลับยังไม่มีร่องรอยนี่ก็เป็นสิ่งที่เสินจื่ออี้กังวลมาตลอดน้องสาวอายุยังน้อย และหลงเชื่อคนง่าย ถูกคนหลอกและใช้งานได้ง่าย“คุณหนูใหญ่ไม่ต้องกังวลไป เรื่องของคุณหนูเล็ก องค์รัชทายาทของเรากำลังสืบหาอยู่แล้ว” เมื่อเสินจื่ออี้ออกมาจากเรือนด้านข้างที่เสินจั้นพักอยู่ เยว่เมอก็พูดปลอบใจเธอเสินจื่ออี้สายตาเคลื่อนไหวเล็กน้อย มองไปยังชายหนุ่มที่ยืนประสานมือรออยู่นอกเรือนด้านข้าง รออยู่นานแล้วเธอเดินไปข้างหน้า “ท่านไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้”เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้น“ฉันไม่รู้ว่าทำไมท่านถึงมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องการพลิกคดีของตระกูลเซิน แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ควรเป็นหน้าที่ของท่าน” เธอพูดแม้จะได้ยินความห่างเหินในคำพูดของเธอ แม้กระทั่งตอนนี้ เธอก็ยังไม่เต็มใจที่จะทิ้งทุกสิ่งไปเสี่ยวเสวียนฉีรู้สึกผิดหวัง แต่ท่าทีกลับแข็งกร้าวมาก“เรื่องของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์มาจัดการ”เสินจื่ออี้ขมวดคิ้วจะพูดอะไรบางอย่างเสี่ยวเสวี
