ใบหน้าของอวี๋ซื่อหาวซีดเผือดในทันที ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ
เขารู้สึกได้ว่าหนังศีรษะของตัวเองตึงเปรี๊ยะ บางทีในวินาทีถัดไปก็อาจจะระเบิดเป็นเศษสมองเกลื่อนพื้น
ทำยังไงดี!? ภายใต้การคุกคามของความตาย เขารีบค้นหาเหตุผลที่จะทำให้หลินอันไม่ฆ่าเขาในตอนนี้ในหัวอย่างรวดเร็ว
“โย่วเวย! ใช่! โย่วเวยถูกคนของท่านหวังพาตัวขึ้นไปแล้ว!”
“แล้วก็ แล้วก็เด็กสาวผ้าพันแผลที่พวกคุณพากลับมา มีแต่ผมเท่านั้นที่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน!”
โย่วเวย? เด็กสาวผ้าพันแผล?
หลินอันหยุดการกระทำที่จะบีบหัวของเขา ถึงแม้เขาจะฟื้นคืนสติมานานแล้ว แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงบางอย่างในความมืดเท่านั้น
ในพริบตา เขาก็เข้าใจความหมายในคำพูดของอวี๋ซื่อหาว
เมื่อรวมกับที่ลูกน้องของหวังเจี้ยนกั๋วไม่ปล่อยแม้แต่ผู้หญิงที่สลบไป การพาโย่วเวยขึ้นไปนั้นก็ไม่ยากที่จะคาดเดา
หวังเจี้ยนกั๋ว…แกช่างกล้านัก!
“โย่วเวยอยู่ชั้นไหน?”
ถึงแม้หลินอันจะไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับโย่วเวยมากนัก แต่ท้ายที่สุดเธอก็เป็นน้องสาวของจางเถี่ย เมื่อเขายอมรับจางเถี่ยแล้ว โย่วเวยก็ถือเป็นคนของเขาเช่นกัน
เมื่อนึกถึงท่าทางที่อ้วนท้วนน่ารังเกียจของหวังเจี้ยนกั๋ว ในใจของเขาก็พลันเกิดความโกรธขึ้นมา
ไอ้เศษสวะสมควรตาย!
เสียงลมหวีดหวิว หลินอันคว้าตัวเขาขึ้นมา ในดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“ชั้นแปด!”
อวี๋ซื่อหาวเหงื่อเย็นท่วมตัว ในใจถอนหายใจอย่างโล่งอก
เรื่องของโย่วเวยสามารถแลกกับการที่ห
