แล้ว…วังหลวง“ยังไม่มีข่าวของรัชทายาทอีกหรือ!”ยามค่ำคืนในวังหลวง นับตั้งแต่ได้รับข่าวว่ารัชทายาทเกิดเรื่อง ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความวุ่นวายไม่เพียงแต่ทำให้ฮองเฮาตกใจ แต่ยังทำให้ฮ่องเต้ฉงหมิงที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งตกใจด้วยฮ่องเต้ฉงหมิงไม่สบายมาระยะหนึ่งแล้ว และยังไม่ฟื้นตัวอย่างเต็มที่ในช่วงสองสามวันนี้ แต่ก็ยังทรงออกมาควบคุมสถานการณ์ด้วยพระองค์เอง ทรงเรียกขุนนางหลายคนเข้าวังในยามดึก และยังส่งทหารองครักษ์จำนวนมากออกไปสืบหาข่าวนอกวัง!“ฮองเฮา ฝ่าบาท! จะมีข่าวเร็วๆ นี้แล้วเพคะ! อย่าทรงร้อนพระทัย!” ฟู่จวี๋พยายามปลอบอยู่ข้างๆฮองเฮายวนกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง นางพิงอยู่บนตั่งนุ่ม เสียงสั่นและอ่อนแรง“จะให้ข้าไม่ร้อนใจได้อย่างไร? พวกเจ้านี่ไร้ประโยชน์จริงๆ ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วยังตามหาคนไม่พบ!”“ฮองเฮาอย่าเพิ่งร้อนพระทัย มีเรายังอยู่ ทุกอย่างจะไม่เป็นไร วางใจเถิด ชีเอ๋อร์จะไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวเขา”เมื่อเห็นฮ่องเต้ฉงหมิงที่กำลังปลอบประโลมตนอยู่ตรงหน้า ฮองเฮายวนผู้ซึ่งวางตัวเย็นชามาหลายปีก็เหมือนได้ปลดเปลื้องความขุ่นเคืองในใจที่มีต่อบุรุษตรงหน้าลงบางส่วน แสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดของตนต่อหน้าเขานางพิงอยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้ฉงหมิง ร้องไห้ไปพลาง เสียงทั้งเจ็บปวดและดุดัน “ต้องหาตัวคนผู้นั้นให้พบ! ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ต้องจับตัวมาให้ได้!”ฮ่องเต้ฉงหมิงกอดนางพลางปลอบโยนเสียงเบา “ดีๆ เราจะทำ
