ลิวซื่อไป๋รู้ดีว่าต้องดูแลอย่างไร”เสินจื่ออี้ขมวดคิ้ว “เสี่ยวเสวียนฉี ทำไมท่านถึงไม่เข้าใจ ครั้งก่อนที่บ้านพักขององค์ชายสี่ ข้าได้บอกท่านไปอย่างชัดเจนแล้ว”“เจ้าหมายถึงคำโกหกที่เจ้าตั้งใจพูดให้เสี่ยวเย่ได้ยินใช่ไหม?” เขาหันมามองเธอทันทีเสินจื่ออี้ตะลึงไป ทั้งสองสบตากัน เธอเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน ราวกับรู้สึกผิดเยว่เมอที่อยู่ข้างๆ เห็นภาพนั้น แอบยิ้ม รู้ว่านายและนายของตนมีเรื่องให้คุยกันมากมาย เขาจึงรู้กาลเทศะพาคนออกไปก่อน
