เดิม ได้เติบโตอย่างเงียบๆ กลายเป็นคนที่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้แผ่นหลังสูงตระหง่านของเขาที่เหมือนภูเขาสูง ก็กำลังบอกเธออย่างไร้เสียงว่าเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มเงียบขรึมคนเดิมที่ถูกตามล่า ไร้ซึ่งความสามารถในการตอบโต้ไม่ใช่บุตรบุญธรรมของตระกูลเซินอีกต่อไปแต่เป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมและความลึกลับมากกว่าที่เธอคิดไว้เสี่ยวเสวียนฉีกวาดสายตามองศพบนพื้นรอบๆ“เอาไปทั้งหมด”“ขอรับ!”พูดจบ เสี่ยวเสวียนฉีเงยมองท้องฟ้ายามค่ำคืน“น่าสนใจจริงๆ”แววตาของเขาท้าทาย แต่แฝงด้วยความหยิ่งทะนง ดูเหมือนกำลังมองความมืดแต่อีกนัยหนึ่งก็เหมือนกำลังมองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดที่ไหนสักแห่งในความมืด ราวกับมีเงาคนขยับเยว่เมอเดินเข้าไป “องค์รัชทายาท จะตามไหมขอรับ?”เสี่ยวเสวียนฉียกมือ รอยยิ้มมีความหมายลึกซึ้ง “ไม่จำเป็นต้องเสียเวลา คนพวกนี้ก็เพียงพอแล้ว”กับดักที่เขาวางคืนนี้ ไม่ใช่เพื่อจับคนลับๆ ล่อๆ ที่อยู่เบื้องหลังคนๆ นั้นซ่อนตัวมานาน จะถูกจับได้ง่ายๆ อย่างไรส่วนคนพวกนี้ แน่นอนว่ามีประโยชน์อื่นเยว่เมอพยักหน้า!“ขอรับ!”เขามองไปที่เสินจื่ออี้ข้าง ๆ “แล้วคุณหนู…”“นางไปกับข้า” เสี่ยวเสวียนฉีตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดเสินจื่ออี้ที่โดนลมหนาวพัดมานาน ก็รู้สึกตัวและสงบลงแล้วเธอขัดคำพูดของเสี่ยวเสวียนฉี “ข้ายังมีธุระ ไม่อยากรบกวนเวลาสำคัญขององค์รัชทายาท”เสี่ยวเสวียนฉียังคงยืนยัน “ข้าบอกแล้ว คืนนี้เจ้าต้องมากับข้า ส่วนพี่ชายของเจ้านั้น ห
