ยู่กับข้า”จะหนีแล้วหรือ?เมื่อครู่เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น เขายังไม่อิ่มนอกจากนี้ คืนนี้เมืองหลวงวุ่นวายมาก เสี่ยวเสวียนฉีกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นเมื่อครู่อีก ผู้หญิงคนนี้ปากแข็งและทำให้คนเป็นห่วง ยังไงก็ต้องให้เขาดูแลเองจะดีกว่าในตอนนั้น เยว่เมอก็ตามมาทันเมื่อเห็นเสินจื่ออี้ที่อยู่หลังองค์รัชทายาท เขาก็ถอนหายใจโล่งอก“โล่งอกจริงๆ! ที่แท้คุณหนูก็อยู่ที่นี่ ดีแล้วที่คุณหนูปลอดภัย”เสี่ยวเสวียนฉีมองชุดของต้าลี่ที่เยว่เมอสวมอยู่ แล้วมองไปที่เสินจื่ออี้ข้างๆ เขารู้ว่าเธอรู้เรื่องพวกนั้นแล้วเขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้าให้เยว่เมอ แล้วถาม “จับคนได้หรือยัง”องครักษ์ข้างๆ ตอบ!“องค์รัชทายาท! จับคนได้ทั้งหมดแล้วขอรับ แต่พวกเขาเตรียมการมาก่อน เหลือแค่คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ ที่เหลือกินยาพิษฆ่าตัวตายหมดแล้ว”คืนนี้ฝ่ายตรงข้ามมาอย่างดุดัน แต่เสี่ยวเสวียนฉีที่เตรียมพร้อมมาก่อนแล้ว ก็ได้วางกับดักไว้รอบด้านเสี่ยวเสวียนฉีหัวเราะเยาะในใจ เดินไปยังศพที่นอนเกลื่อนถนนในยามดึก แววตาของเขาค่อยๆ เย็นชาลงเสินจื่ออี้ตัวสั่นเล็กน้อยคิดว่าเธอกลัวเมื่อเห็นศพเหล่านี้ เสี่ยวเสวียนฉีจึงดึงเธอไปอยู่ข้างหลังตัวเอง ใช้เสื้อคลุมบังสายตาของเธอแล้วบีบมือเธอเบาๆ“ไม่ต้องกลัว”เสินจื่ออี้เงยหน้ามองชายตรงหน้าที่จริงเมื่อครู่ตัวเธอสั่นไม่ใช่เพราะเห็นศพ แต่เป็นเพราะเธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกจากตัวเขาเด็กหนุ่มคน
