มีแต่คนโง่อย่างเสี่ยวเย่ถึงจะเชื่อ แต่เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก”“เธอเริ่มแคร์ฉันมานานแล้ว ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ทำไมเธอถึงได้ทิ้งต้วนปี้ไว้?”เร็วกว่าที่เขาคาดการณ์บางทีแม้แต่เสินจื่ออี้เองก็ยังไม่รู้ตัว!เสียงของเขาชวนให้หลงใหล เช่นเดียวกับการเคลื่อนไหวของมือที่ปลุกเร้าควบคุมทุกอย่างของเธอทำให้เสินจื่ออี้รู้สึกทั้งร่างกายที่ทรมาน และสมองที่ปั่นป่วนไปตามคำพูดของเขาบนถนน ยังมีเสียงต่อสู้ระหว่างคนของเสี่ยวเสวียนฉีกับมือสังหารชุดดำเหล่านั้น!แต่อีกด้านของกำแพง กลับเป็นภาพแห่งความหวานซึ้งรัญจวนใจบรรยากาศใต้กำแพงยิ่งร้อนแรงเร่าร้อนขึ้นเสี่ยวเสวียนฉีอดทนไม่ไหวแล้ว ดวงตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยราคะที่พลุ่งพล่านดั่งคลื่นร้อน เขาซุกใบหน้าลงไปในอกเสื้อของเธอ…เสินจื่ออี้ขยับตัวไม่ได้ หนีไม่ได้ พร้อมกับหัวใจที่ตอนนี้ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ไม่อาจสงบได้อีกต่อไป เธอและเขาในคืนเลือดนี้ ท่ามกลางสายลมยาวนาน ขึ้นลงร่วมกันในค่ำคืนแสนยาว ปกคลุมด้วยทะเลเมฆเมื่อเสี่ยวเสวียนฉีพาเสินจื่ออี้ปรากฏตัวบนถนน ก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วคืนนี้เสี่ยวเสวียนฉีไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเดินออกมา ใบหน้าของเขาก็ยังคงดูมืดครึ้มตลอดเสินจื่ออี้ที่ถูกเขาจูงมือออกมา ก้มหน้าตลอด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแดงระเรื่อที่ยังไม่จางหาย“ในเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันก็จะไปแล้ว” เสินจื่ออี้พูดพลางจะเดินจากไปเสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้ว ดึงเธอกลับมา “คืนนี้ เจ้าต้องอ
