ามหนาว เมื่อมองเสี่ยวเย่อีกครั้ง ใบหน้าเขาปรากฏความรู้สึกหวาดกลัวเล่ากันว่าคนในตำหนักบูรพานั่นเป็นคนบ้าคลั่งโหดเหี้ยมที่สุด แต่มีแต่คนใกล้ชิดองค์ชายสี่เท่านั้นที่รู้ว่า ความโหดเหี้ยมขององค์ชายสี่ไม่เคยน้อยไปกว่ารัชทายาทเลย!“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายสี่ช่างปราดเปรื่อง แต่…” ผู้ใต้บังคับบัญชานึกถึงอะไรบางอย่างขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า “ข้าน้อยไม่เข้าใจ ทำไมต้องยุให้เสินจั้นกับเสินจื่ออี้แตกคอกัน”ถึงขั้นทำให้เสินจั้นเข้าใจผิดว่า เสินจื่ออี้กับองค์ชายสี่ร่วมมือกันจับเขาดวงตาของเสี่ยวเย่ค่อยๆ หลุบลงเหตุผลง่ายๆ เสี่ยวเย่ไม่อยากให้เสินจื่ออี้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลเซินอีกที่จริงเขารู้มาตลอดว่าเสินจื่ออี้แอบสืบเรื่องนี้ แต่เขาไม่อยากบอกเธอตรงๆ ให้เธอเลิกคิดถึงมัน จึงทำให้เธอตัดขาดกับคนในตระกูลเซินอย่างสิ้นเชิงแม้เขาจะรู้สึกว่าการทำแบบนี้โหดร้ายไปหน่อย แต่เขาก็ทำเพื่อเธอคดีของตระกูลเซินชัดเจนแล้ว สืบอย่างไรก็เป็นเช่นนั้นต่อไปมีเขาอยู่ เขาจะคุ้มครองเธออย่างสมบูรณ์ส่วนพวกตระกูลเซินและอดีต ให้กลายเป็นอดีตไปเถอะ!แน่นอนว่า เสี่ยวเย่ก็มีความเห็นแก่ตัว หากไม่ให้เสินจื่ออี้ตัดขาดกับตระกูลเซินอย่างถึงที่สุด เสินจื่ออี้จะต้องแบกรับชื่อบุตรสาวของผู้ร้ายไปตลอด เมื่อเขากุมอำนาจทั่วหล้า เธอก็ไม่ควรมีชื่อเสียงเช่นนั้นอีกเสี่ยวเย่วางแผนไว้แล้ว จะจัดการทุกสิ่งสำหรับเธอ ให้เธอได้อยู่ข้างเขาอย่างเปิดเผยและสง่างาม
