!คิดถึงตรงนี้ ริมฝีปากของเสี่ยวเย่ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม แต่แล้วก็นึกถึงการปฏิเสธของเสินจื่ออี้ในกระท่อมเมื่อครู่ สีหน้าก็เย็นชาลงทันทีในเวลานั้น มีร่างหนึ่งวิ่งมาอย่างรีบร้อน คือเสี่ยวเถา“องค์ชายสี่! แย่แล้ว เรื่องใหญ่แล้ว!”พอได้ยินเสียงของเสี่ยวเถา หัวใจของเสี่ยวเย่ก็สั่นสะเทือนอย่างแรงใบหน้าที่อยู่ในความมืดของราตรีกาลซึ่งมืดอยู่แล้ว ราวกับปกคลุมด้วยบางสิ่งที่น่ากลัวกว่าเดิม!บัดซบ!…อีกด้านหนึ่ง เสินจื่ออี้ภายใต้การนำของหลิวซื่อไป๋ ออกจากป่าเขาได้อย่างรวดเร็วเสินจื่ออี้แปลกใจมาก่อนแล้วที่หลิวซื่อไป๋รู้ตำแหน่งที่เธอหลบอยู่ และมาได้ทันเวลาเช่นนี้ ตอนนี้เห็นหลิวซื่อไป๋คุ้นเคยกับสถานที่แถบนี้อย่างยิ่ง ในใจเธอยิ่งเกิดความสงสัยต้องรู้ว่า ป่าเขาแถบนี้เป็นอาณาเขตของเสี่ยวเย่“ท่านหลิว ไม่ทราบว่าคืนนี้ท่านมาได้อย่างไร?”สีหน้าของหลิวซื่อไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วกลับมามีท่าทีร่าเริงเหมือนปกติ: “โง่จริง! ก็แน่นอนว่าฉันสืบมา!”จริงหรือ? เสี่ยวเย่เป็นคนรอบคอบมากไม่ใช่ว่าเสินจื่ออี้ดูถูกหลิวซื่อไป๋ แต่เธอรู้สึกว่าสถานะและความสามารถในปัจจุบันของหลิวซื่อไป๋ ไม่น่าจะเอื้อมมือมาถึงที่นี่ได้หลิวซื่อไป๋ตาวอกแวก ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ในใจแช่งชักหมาเกิดนั่นที่หายไปไหนก็ไม่รู้ ทิ้งงานยุ่งเหยิงนี่ให้เขา!ในเวลานั้น ต้าลี่ที่อยู่ข้างๆ ไอขึ้นมา“ท่านของพวกเราฝังคนไว้ข้างกายองค์ชายสี่”“อ๊ะ! ใช่ๆๆ ฉันฝังคนไว้ ใช่ ถ
