ูกต้อง!” หลิวซื่อไป๋แอบเช็ดเหงื่อ แม่เจ้า โกหกช่างยาก!ไม่รู้จริงๆ ว่าไอ้หมอนั่น แต่ละครั้งที่แสร้งเป็นคนแปลกหน้าต่อหน้าเธอ แสดงยังไงกันเสินจื่ออี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย จริงหรือ? ท่านหลิวมีความสามารถขนาดนั้นเชียว?แค่บอกว่า ในช่วงที่เธออยู่ข้างเสี่ยวเย่ เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากเขา ช่างยากเย็นยิ่งนักแม้จะสงสัยในใจ แต่เสินจื่ออี้ก็ไม่ได้ถามอีกเสินจั้นหมดสติไปกลางทางเพราะบาดเจ็บหนัก แม้เสินจื่ออี้จะทายาแล้ว แต่ถูกทรมานเช่นนี้ก็คงทนไม่ไหวนาน พวกเขาต้องรีบไปยังที่ที่ปลอดภัยกว่าสิ่งที่ทำให้เสินจื่ออี้ประหลาดใจยิ่งกว่าคือ คืนนี้หลิวซื่อไป๋ไม่เพียงช่วยเหลือได้ทันเวลา แต่ยังเตรียมเส้นทางหนีไว้หมดแล้วหลังจากออกมาตามเส้นทางเขาเล็กๆ ที่เชิงเขาด้านหน้า มีรถม้าสองคันจอดรออยู่แล้ว“เร็ว รีบขึ้นรถเถอะ!”มองหลิวซื่อไป๋ที่เร่งรีบ ความรู้สึกประหลาดในใจของเสินจื่ออี้ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
