หม่แต่เสินจื่ออี้ปิดบังบาดแผลของตนไว้เสินจั้นไม่รู้ว่าเสินจื่ออี้บาดเจ็บ รวมกับตัวเขาเองก็มีกลิ่นคาวเลือด จึงไม่ได้สังเกตความผิดปกติบนตัวนาง เขาคิดว่าท่าทีของนางตอนนี้ล้วนเป็นการแสร้งทำตรงหน้าเขา จึงไม่ได้ใส่ใจสีหน้าซีดเซียวของเสินจื่ออี้ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเกือบถึงทางออกของอุโมงค์ลับ เสินจื่ออี้ก้าวเท้าพลาดเซ กระทันหันก็ครางออกมา เสินจั้นจึงรู้สึกถึงความผิดปกติเขาเหลียวมอง ถามออกไปโดยไม่รู้ตัว “เจ้าเป็นอะไร”เมื่อรู้ตัวว่าตนพูดเกินไป เสินจั้นเม้มปาก น้ำเสียงเย็นลงหลายส่วน“ข้าหมายความว่า เจ้าอย่าตายต่อหน้าข้า หากจะตาย ก็ไปกราบขอขมาพ่อแม่สามพันครั้งแล้วค่อยไปตาย”สีหน้าเสินจื่ออี้ซีดลงอีกครั้งคำพูดที่ได้ยินในวังแม้จะแสบหู แต่ก็ไม่เทียบกับคำพูดของคนในครอบครัวที่ทำให้เจ็บปวดราวกับมีคนมาบีบหัวใจนางไม่อยากให้พี่ใหญ่รู้ว่านางบาดเจ็บ จึงเพียงส่ายหน้าว่าไม่เป็นไรแต่จะแกล้งทำเข้มแข็งอย่างไร สีหน้าที่ซีดลงเรื่อยๆ และบาดแผลบนไหล่ที่ค่อยๆปริแยก ก็ปิดบังไม่ได้ค่อยๆ เสินจั้นก็พบว่านางไม่ได้แกล้งทำ เพราะเขารู้สึกได้ว่าร่างที่พยุงเขาอยู่เริ่มสั่นทีละน้อย “เฮ้ย เจ้านี่!”ในขณะที่เสินจื่ออี้ร่างโงนเงน เหมือนใกล้จะทรงตัวไม่อยู่มือหนึ่งยื่นลงมาจากทางออกอุโมงค์ลับเบื้องบน ประหนึ่งผู้ช่วยเหลือที่มาพบนางเมื่อใกล้ถึงจุดแตกสลาย แขนที่แข็งแรงนั้น คว้าตัวเสินจื่ออี้ไว้มั่นคง พร้อมกับช่วยเสินจั้นที่อยู่ข
