จที่มีต่อนางกำลังค่อยๆ ลดลง แต่วันนี้ กลับเหมือนย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกสัญชาตญาณบอกนางว่า เสินจั้นเข้าใจผิดเกี่ยวกับนางอีกแล้วทำไมถึงเป็นเช่นนี้เสมอคงมีใครพูดอะไรบางอย่างกับเสินจั้นกระมังแต่ตอนนี้ไม่มีเวลาจะอธิบายอะไรแล้วเสินจื่ออี้ไม่สนใจการต่อต้านและปฏิเสธของเขา ก้าวเข้าไปปลดโซ่ตรวนบนตัวเสินจั้น แล้วพยุงเขาให้ลุกขึ้นตัวเสินจั้นเต็มไปด้วยบาดแผล การผลักเสินจื่ออี้สองครั้งก่อนหน้า แทบจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปแล้ว ยามนี้เขาจะต้านทานอย่างไรไหว“พี่ใหญ่ ข้าไม่สนว่าท่านจะมองข้าอย่างไร และไม่สนใจว่าใครพูดอะไรกับท่าน แต่คืนนี้ข้าจะต้องช่วยท่านออกไปให้ได้! ทุกคำอธิบายค่อยว่ากันเมื่อออกไปแล้ว!”เสินจั้นเบือนหน้า มองความแน่วแน่ในดวงตาเสินจื่ออี้ สายตาเขาวูบไหวชั่วขณะแต่แล้วก็หัวเราะเยาะอีกครั้ง“อีกละสินะ ละครอีกฉากที่เจ้ากับเสี่ยวเย่แสดงร่วมกัน อยากได้ของที่พ่อทิ้งไว้จากข้าใช่ไหม เลิกแสร้งเถอะ ข้าจะไม่มีวันเชื่อเจ้า”เสินจื่ออี้ขมวดคิ้ว ไม่มีท่าทีจะอธิบายให้เสินจั้นฟังตอนนี้เขาไม่เชื่อใจนางเลย นางอธิบายไปมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ สำคัญกว่านั้นพวกเขาก็ไม่มีเวลามาเสียไปกับเรื่องนี้แล้วเสี่ยวเย่จะพบเร็วๆ นี้เสินจื่ออี้มีบาดแผลบนตัวด้วย การช่วยพยุงเสินจั้นขึ้นไปนั้นยากลำบากมากหลายครั้งผ่านไป ทั้งสองยังไม่ออกไปได้สำเร็จ เสินจื่ออี้ก็มีเหงื่อท่วมศีรษะแล้วบาดแผลบนไหล่ของนางก็เริ่มมีเลือดซึมออกมาใ
