“คุณหนู เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” เสี่ยวเถาหันมาถามเสินจื่ออี้ไม่มีสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ ค่อย ๆ ก้มตัวลงเก็บเศษเครื่องเคลือบบนพื้น ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเสี่ยวเถากับเสี่ยวเยว่สบตากัน สายตาสื่อความหมายลึกซึ้ง ทั้งสองทำภารกิจเสร็จแล้ว จึงไม่พูดอะไรเพิ่มเติมทั้งสองคนจากไปเสินจื่ออี้ในห้องนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานานไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร มองดูแผลบนมือที่ถูกเศษเครื่องเคลือบบาด เธอยิ้มเบา ๆเธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เสี่ยวเยว่และคนอื่น ๆ ตั้งใจพูดให้เธอได้ยิน แต่ไม่มีควันย่อมไม่มีไฟ เรื่องที่ไม่เกิดขึ้นจริง พวกเขาก็คงไม่ตั้งใจแต่งขึ้นมาดังนั้น ใครกันที่ตั้งครรภ์ลูกของเขา?เหอซุ่ยหรือ? หรือว่าคุณหนูเวยเสินจื่ออี้รู้มานานแล้วว่าร่างกายของเว่ยรานมีความลับ แต่ไม่เคยคาดคิดว่าเธอตั้งครรภ์นั่นจึงเป็นเหตุให้เธอนึกถึงเว่ยรานอย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรใส่ใจเธอเป็นคนทิ้งเขาเอง และเป็นคนที่ต้องการตัดขาดทุกอย่างกับเขา เขาจะมีลูกกับใครก็เป็นเรื่องปกติที่สุดเขาเป็นรัชทายาทนะ เป็นฮ่องเต้แห่งเป่ยฉีในอนาคต สิ่งที่เขาจะมีในอนาคตก็ไม่ได้มีเพียงลูกคนเดียวเท่านั้นพูดอย่างนั้นก็จริง แต่มือของเสินจื่ออี้กลับกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างคิ้วก็ขมวดเข้าหากันในเวลานั้น เสี่ยวเย่กลับมาแล้วการปรากฏตัวของเขาทำให้เสินจื่ออี้ที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองตกใจ“ทำให้เธอตกใจอีกแล้วหรือ?” เสี่ยวเย่เดินเข้ามาดึงเสินจื่อ
