อี้เข้าสู่อ้อมอกของตนนั่งลงที่ขอบเตียง “ช่วงนี้เธอดูกังวลอยู่ตลอด มีอะไรก็บอกฉัน สิ่งที่ฉันช่วยเธอได้ ฉันจะทำให้ทั้งหมด”เสินจื่ออี้เบือนหน้าหนีสายตาของเขา ยิ้มเบา ๆ พลางเม้มริมฝีปาก “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ องค์ชายสี่ก็ยุ่งมากพออยู่แล้ว”แสงเทียนเพิ่มสีสันให้ใบหน้าซีดของเธอที่เกิดจากการเสียเลือดมาก ทำให้เสี่ยวเย่มองด้วยสายตาที่เข้มข้นขึ้น เขาดันเธอลงบนเตียงทันทีเสินจื่ออี้ตกใจ ในดวงตามีความกังวลวูบผ่าน“จื่ออี้ คืนนี้ ได้ไหม?”เสี่ยวเย่เริ่มลงมือแล้วแต่เสินจื่ออี้กลับยื่นมือห้ามมือที่กำลังจะดึงเชือกผูกเสื้อของเธอไว้ “องค์ชายสี่ข้า… ข้ามีประจำเดือนคืนนี้ค่ะ”เสี่ยวเย่ขมวดคิ้ว ก้มลงมองไป เห็นรอยเปื้อนแดงน่าสงสัยบนผ้าปูที่นอนจริง ๆเขาเม้มริมฝีปากตรง มองหญิงสาวที่นอนอยู่ใต้ร่างด้วยสีหน้าปกติ แต่มือยังกำผ้าปูที่นอนแน่น แววตาของเขาหม่นลง สุดท้ายก็ไม่ได้บังคับ“ได้ ฉันใจร้อนเกินไป ตอนนี้เธอยังไม่หายดีทั้งหมด ฮึม ฉันไม่รีบ”เสี่ยวเย่ลุกจากร่างของเสินจื่ออี้ สวมเสื้อผ้า พร้อมกับความร้อนรุ่มที่กดข่มไม่อยู่ก้าวเท้ายาว ๆ จากไปพ้นประตูลานไป เขาขึ้นม้าด้วยใบหน้าเคร่งขรึม มุ่งหน้าไปยังเขาลึกในยามราตรี!เขารู้ ที่ไหนกันจะเป็นเพราะประจำเดือนมันชัดเจนว่าเธอไม่เต็มใจ!แม้จะแยกจากเสี่ยวเสวียนฉีแล้ว และตัดขาดจากเสี่ยวเสวียนฉีอย่างสิ้นเชิงแล้วแต่เธอก็ยังไม่เต็มใจ ใช่ไหม!“เร็ว!”พุ่งไปถึงกลางเขา เสี่ยวเย่ใจร้อนรนไม่อาจร
