ฟู่จวี๋คำนับให้กับคุณป้าไฉ่ แล้วก็พูดว่า “ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณป้า ช่วงสองสามวันนี้ฮองเฮาไม่สบาย วันนี้เพิ่งลุกจากเตียงได้ บ่าวก็แค่เป็นห่วงสุขภาพท่านเท่านั้นเองค่ะ”คุณป้าไฉ่มองออกทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ และเหลือบมองเว่ยรานที่กำลังพูดคุยกับฮองเฮายวนอยู่ด้านใน ดวงตาหรี่ลง ก่อนดึงฟู่จวี๋ไปคุยข้างๆ“ช่วงนี้ คุณป้าชิงไต้ไม่อยู่ใช่ไหม”ฟู่จวี๋พยักหน้ารับอย่างตรงไปตรงมา“ใช่ค่ะ คุณป้าชิงไต้วันนั้นไปตระกูลเว่ยทำธุระให้ฮองเฮากลับมา แล้วก็ขอลาฮองเฮากลับบ้านเกิดค่ะ”“เป็นคุณป้าชิงไต้มาขอลาเองหรือ” คุณป้าไฉ่ถามราวกับถามผ่านๆ“ไม่ใช่ค่ะ วันนั้นคุณป้าชิงไต้มีเรื่องด่วน เป็นนางกำนัลถือแผ่นป้ายประจำตัวของคุณป้าชิงไต้มาบอกค่ะ พูดถึงเรื่องนี้ ดิฉันก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่ามารดาของคุณป้าชิงไต้สุขภาพแข็งแรงนะคะ แล้วทำไมอยู่ๆ ถึงได้ไม่สบาย” ฟู่จวี๋พูดต่อ “แต่ว่าช่วงหลายวันนี้ฮองเฮาไม่สบาย พวกเราก็เป็นห่วงฮองเฮาตรงนี้ ไม่ได้ไปถามเรื่องของคุณป้าชิงไต้อย่างละเอียดค่ะ”คุณป้าไฉ่ฟังอยู่ ในใจเหมือนมีความคิดอื่นเกิดขึ้น“ดีแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะเข้าไปเยี่ยมฮองเฮาสักหน่อย”ทั้งสองคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสด้านใน เมื่อเห็นคุณป้าไฉ่เข้ามา ก็หยุดบทสนทนาลงพร้อมกันโดยเฉพาะเว่ยราน พอเห็นคุณป้าไฉ่คนนี้ ในใจก็รู้สึกสยองขนลุกอย่างบอกไม่ถูก“คารวะคุณป้าไฉ่ค่ะ” เว่ยรานลุกขึ้นคำนับให้คุณป้าไฉ่ ดูสุภาพถ่อมตัวม
