ากท่าทางแบบนี้ ช่างไม่เหมือนกับที่คุณป้าไฉ่เคยเห็นในอุทยานหลวงคราวก่อนเลยคุณป้าไฉ่โค้งกายตอบอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มแสดงความมีไมตรี “คุณหนูเวยมาเยี่ยมฮองเฮาทุกวันเลย มีคุณหนูเวยอยู่ด้วย ฮองเฮาก็คงจะอาการดีขึ้นเร็วกว่าเดิม”เว่ยรานก้มหน้าอย่างอ่อนหวาน “คุณป้าไฉ่พูดเกินไปแล้วค่ะ ดิฉันเพียงแค่ทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น ถึงการอภิเษกครั้งนี้จะเลื่อนออกไป แต่ดิฉันก็อยากกตัญญูต่อฮองเฮาอย่างจริงใจค่ะ”ฮองเฮายวนตบมือเว่ยราน “รู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดี แต่…” พอพูดถึงการอภิเษกฮองเฮายวนก็เริ่มปวดหัวอีกครั้งจากทางฮ่องเต้ฉงหมิง ดูเหมือนเขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะเลื่อนการอภิเษกออกไปแล้วไม่รู้ว่าฮ่องเต้ฉงหมิงคิดอย่างไร ก่อนหน้านี้เขาเร่งให้เว่ยรานแต่งงานกับองค์รัชทายาทมากกว่าคนอื่น แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมถึงเปลี่ยนไป“การอภิเษกครั้งนี้ ทำให้เทียนเจียของเราต้องทำให้เจ้าลำบากใจ หร่านเอ๋อร์ เจ้าวางใจ เราจะไม่ยอมให้รัชทายาททำให้เจ้าต้องลำบากหรอก”คุณป้าไฉ่สังเกตสีหน้าของเว่ยราน จู่ๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา “เรื่องนี้ฮองเฮา พอดีช่วงนี้บ่าวต้องออกไปนอกวังทำธุระให้องค์รัชทายาท หากฮองเฮาเป็นห่วงคุณป้าชิงไต้ บ่าวอาจจะไปเยี่ยมที่บ้านเกิดของนางได้นะคะ”คำพูดนี้ไม่มีอะไรแปลก แต่เว่ยรานที่กำลังดื่มชาอยู่ทางนั้น มือที่กำลังถือถ้วยชากับสั่นวูบขึ้นมา จนน้ำชาหกออกมา“คุณหนูเวยเป็นอะไรไป” คุณป้าไฉ่ถามออกไป “เป็นเพราะน้ำชาร้อนเกินไปหรือ”ฮองเฮายวนก็ม
