องไปทางเว่ยรานตามสายตาของคุณป้าไฉ่ ดวงตาหรี่ลงช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเธอไม่สบาย ก็ไม่มีแรงและกำลังใจที่จะสนใจความเคลื่อนไหวรอบตัว แต่วันนี้เธอค่อยๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของเว่ยราน“ฟู่จวี๋ ไป พาคุณหนูเวยไปเช็ดตัวด้วย”“ค่ะ ฮองเฮา”หลังจากเว่ยรานถูกพาออกไปแล้ว ฮองเฮายวนชำเลืองมองไปที่คุณป้าไฉ่ ซึ่งยังไม่ได้ออกไป สีหน้าเย็นชา “พอกันที มันก็ออกไปแล้ว มีอะไรก็พูดมาเถอะ”คุณป้าไฉ่รีบเดินเข้าไปให้ใกล้ขึ้น “ฮองเฮาช่างเฉียบแหลม ความผิดปกติเพียงเล็กน้อยของบ่าว ก็ยังรู้สึกเห็นได้”“บ่าวรู้สึกแปลกใจเพียงว่า บ้านของคุณป้าชิงไต้ไม่เคยมีเรื่องอะไร ทำไมจู่ๆ ถึงต้องกลับบ้านไป แถมไม่มาหาตัว เร่งรีบออกไปเสียอย่างนั้น บ่าวยังได้ยินด้วยว่าวันนั้นคุณป้าชิงไต้เหมือนไปที่ตระกูลเว่ยเพื่อทำธุระให้กับฮองเฮาหนึ่งรอบ…”“เจ้าหมายความว่า เรื่องของชิงไต้ มีเกี่ยวข้องกับตระกูลเว่ย” ฮองเฮายวนนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย อันที่จริงพอพูดถึง เธอก็รู้สึกแปลกเช่นกัน ไม่เพียงแค่การจากไปของคุณป้าชิงไต้ที่ดูแปลก แต่เว่ยรานช่วงหลายวันนี้ตอนอยู่ต่อหน้าเธอก็มีท่าทีไม่เป็นธรรมชาติคุณป้าไฉ่พูดต่อ “ฮองเฮา ท่านเป็นฮองเฮา เป็นผู้นำของฮูกง คงมีหลายเรื่องที่หนีสายตาของท่านไปได้ยาก แต่ฮองเฮาอยู่ในตำแหน่งสูง คนพวกนั้นต่อหน้าท่าน ก็ย่อมอยู่ในกฎระเบียบดี บางสิ่งบางอย่าง คนที่อยู่ต่ำกว่าบางทีก็มองเห็นได้ชัดกว่าบ่าวไม่ได้มีความคิดอะไร เพียงแต่บอกในสิ
