ธอนั้นมีใจแต่ไม่มีกำลังพอจากความตื่นตระหนกเกินไป เว่ยรานเหมือนรับไม่ไหวแล้ว ร่างกายโงนเงน จู่ๆ ก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง“อ๊ะ!” ฟู่จวี๋ที่ได้ยินเสียงเข้ามา ตกใจจนต้องเอามือปิดปาก ชี้ไปที่ชายกระโปรงของเว่ยราน เงยหน้าขึ้นมองฮองเฮาด้วยความตกใจ “ฮองเฮา ดูสิคะ! เป็น… เป็นเลือด!”หนึ่งชั่วยามต่อมาเว่ยรานค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาในห้องข้างของวังคุนอวี่ในช่วงวินาทีก่อนจะหมดสติ เว่ยรานก็รู้สึกถึงบางอย่าง และรู้ว่า ‘ความลับ’ ของตัวเองคงจะปกปิดไม่ได้อีกแล้วเธอจบแล้ว จบจริงๆ!
