“องค์ชายสี่ มีอะไรหรือ”เสี่ยวเย่ขมวดคิ้วแน่น มองไปที่ตำแหน่งนั้นอีกครั้ง ที่นั่นเหลือเพียงลมเย็นและต้นไม้โยกไหว ไม่มีเงาร่างของใครอยู่เลย“ไม่มีอะไร ฉันคงมองผิดไป”ฝั่งนี้ เสี่ยวเถากลับมาแล้ว คนขับรถได้ปลอบม้าจนสงบลง เสินจื่ออี้นั่งอยู่ริมลำธารแล้วทุกอย่างเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอดูเหมือนจะเหนื่อยแล้ว ไม่ได้อยู่ข้างนอกนานนักก็กลับเข้าไปขณะกลับเข้าไป พอดีเจอกับเสี่ยวเย่ที่เพิ่ง “ยุ่ง” เสร็จแล้วเดินมา“ไปที่ไหนมา” เสี่ยวเย่ถอดผ้าคลุมให้เธอ ถามเสียงเบา แต่แววตากลับซ่อนความดุดันไว้เสินจื่ออี้สีหน้าปกติ ยิ้มตอบ “เสี่ยวเถาเห็นฉันเบื่อ ก็เลยพาฉันออกไปข้างนอกเล็กน้อย”เสี่ยวเถากลัวเสี่ยวเย่จะคิดมาก รีบอธิบาย“องค์ชายสี่ เราอยู่แถวๆ นี้เอง ไม่ได้ไปไกลเลย”เสี่ยวเย่ไม่พูดอะไร พยักหน้าเบาๆ ส่งเสินจื่ออี้เข้าไปพักผ่อน แต่พอเขาออกมาสายตาแข็งกร้าวทันที สั่งเสี่ยวเถาเสียงเข้ม “คุกเข่า!”เสี่ยวเถางุนงง แต่ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าโครมทันที“องค์ชายสี่… จริงๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะเจ้าคะ…” เธอพยายามอธิบายแต่เสี่ยวเย่ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น“ตบหน้าตัวเอง!”“เจ้าค่ะ…”เสียงตบดังขึ้นเป็นระลอก เสี่ยวเถาไม่กล้าขัดคำสั่ง แต่ละครั้งที่ตบล้วนใช้แรงเต็มที่ ไม่นานใบหน้าก็บวมแดงเสี่ยวเย่พูดเสียงเย็น “ข้าไม่ต้องการให้เจ้าคิดเอง ถ้ามีครั้งหน้า อย่าโทษว่าข้าไม่นึกถึงความสัมพันธ์นายบ่าว”เสี่ยวเถาตบตัวเองเสร็จแล้ว คว่ำหน้าลงกับพื้น
