พูดไม่ชัดจากปากที่บวมเป่ง“แต่… แต่องค์ชายสี่ คุณหนูเสิ่นก็ไม่ได้สงสัยอะไรนี่เจ้าค่ะ”“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!”เสี่ยวเย่มองไปที่ห้อง กำหมัดแน่น แล้วหมุนตัวจากไปหลังจากนั้น เสินจื่ออี้ไม่เห็นเงาของเสี่ยวเถาอีกเลย คนอื่นๆ บอกว่าแม่ของเสี่ยวเถาป่วย เธอกลับไปดูแลแม่ อีกไม่กี่วันจึงจะกลับมาเสี่ยวเย่จัดสาวใช้คนใหม่มาให้เธอชื่อเสี่ยวเยว่เป็นคนฉลาด เรียบร้อย และใส่ใจรายละเอียดมากกว่าเสี่ยวเถาอีกเมื่อเห็นเสี่ยวเยว่ปรากฏตัว หัวใจของเสินจื่ออี้ก็ตกถึงก้นเหวเธอหลับตาลง สิ่งที่เธอกลัวที่สุดที่จะต้องเผชิญ สุดท้ายก็เกิดขึ้นจนได้เสินจื่ออี้รู้ว่าหากเสี่ยวเย่ไม่ได้ซ่อนอะไรที่ไม่อยากให้เธอรู้ เขาคงไม่เปลี่ยนคนกะทันหันนี่คือเสี่ยวเย่ในสายตาเธอ เสี่ยวเย่ที่เธอเข้าใจว่าเป็นเช่นนั้น… คนที่เคยช่วยเธอจากกองเพลิงนับครั้งไม่ถ้วน คนที่ยืนหยัดเคียงข้างเธอท่ามกลางเสียงคัดค้านมากมาย…เสินจื่ออี้กุมหัวใจ รู้สึกแสบร้อนและเจ็บปวดเธอจริงใจที่คิดว่าเสี่ยวเย่เป็นเพื่อน แต่รู้จักกันมานานแล้ว เธอเพิ่งค้นพบว่าคนที่คิดว่าเข้าใจและไว้ใจ แท้จริงสวมหน้ากากปลอมต่อหน้าเธอมาตลอด เธอไม่เคยรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร จะไม่ให้รู้สึกเจ็บปวดได้อย่างไรใช่ เสี่ยวเย่ดีกับเธอมาก ดีจนเธอรู้สึกละอายใจแต่ก็เพราะเช่นนั้น ยิ่งทำให้เสินจื่ออี้ยอมรับผลลัพธ์นี้ไม่ได้ประตูถูกผลักเปิด เสี่ยวเยว่ถือถาดอาหารเย็นเดินเข้ามา“คุณหนูเสิ่น อาหาร
