“วันนั้นข้าไปพบเธอ บอกคุณหนูจางถึงความรู้สึกของข้า ข้าจะให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่ยกเว้นตัวข้า”ขณะพูดประโยคนี้ เขามองเสินจื่ออี้อย่างมีความหมาย ดวงตาลึกล้ำและนิ่งสงบเสินจื่ออี้แววตาวูบไหว รอฟังคำพูดต่อไปของเขา“คุณหนูจางทนไม่ได้ จึงขู่จะฆ่าตัวตาย ข้าไม่อยากให้เรื่องของเธอมากระทบงานแต่งงานของเราในวันนั้น จึงจำเป็นต้องพาเธอมาที่นี่ชั่วคราว เมื่อสองสามวันก่อนเธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง และเริ่มทำร้ายตัวเองเพื่อบีบบังคับข้า…”ดังนั้นวันนั้นที่เสินจื่ออี้เห็นเสี่ยวเย่กำลังเช็ดเลือด เป็นเลือดของจางเยียนเยียนหรือ?เธอเข้าใจเสี่ยวเย่ผิดไปเสินจื่ออี้หันไปมองหญิงสาวที่สลบอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วแน่น“เรื่องนี้ ทำไมเจ้าไม่บอกข้าแต่แรก”เสี่ยวเย่ไม่ได้อธิบาย เพียงแต่พูดว่า “ข้าปิดบังเจ้า ข้ายอมรับ ถ้าเจ้าจะโกรธก็โกรธข้าเถิด แต่ไม่ว่าใครก็ตาม ก็ไม่มีทางแยกเจ้าออกจากข้างกายข้าได้” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ไม่มีข้อโต้แย้ง“นอกจากนี้ ข้าจะดูแลเธออย่างดี เรื่องที่สัญญาว่าจะรับผิดชอบเธอ ข้าก็จะทำตามสัญญา แต่นอกเหนือจากนี้ ขอโทษด้วย ข้าไม่สามารถให้สิ่งที่เธอต้องการมากไปกว่านี้ได้”เสี่ยวเย่จับมือเสินจื่ออี้“ไปกันเถอะ”เสินจื่ออี้มองชายตรงหน้า ข้อเท็จจริงทั้งหมดบอกว่าเธอเข้าใจผิด แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ หรือ?แต่เสินจื่ออี้ไม่ได้พูดอะไร หันไปมองจางเยียนเยียนที่สลบอีกครั้ง ไม่พูดอะไรทั้งสิ้นปล่อยให้เสี่ยวเย่จูงเธอออกไปใน
