นึ่งกระท่อมนั้นอยู่ห่างจากลานของเธอประมาณสองสามลี้ ไม่ไกลนัก แต่ซ่อนอยู่ลึกมากหากไม่ใช่เธอเดินทางตามเส้นทางเล็กๆ ในป่า อาจจะไม่พบมันนอกกระท่อมนั้น มีคนเฝ้าอยู่หลายคน แม้แต่องครักษ์ที่ลาดตระเวนก็มีเป็นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า แสดงว่าคนที่ถูกคุมขังอยู่ข้างในต้องมีสถานะไม่ธรรมดาแต่ดูจากสถานการณ์ วันนี้เสินจื่ออี้คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าไปสำรวจตอนนี้ มีร่างหนึ่งเดินออกมาจากกระท่อมเป็นเสี่ยวเย่!เสินจื่ออี้รีบซ่อนตัว แววตาที่มองเสี่ยวเย่เปลี่ยนไปอีกครั้งที่แท้ เหตุที่เสี่ยวเถาบอกว่าเสี่ยวเย่ยุ่งมากเมื่อเร็วๆ นี้ แท้จริงแล้วเขายุ่งอยู่กับเรื่องพวกนี้หรือ?ไม่รู้ว่าทำไม เสินจื่ออี้จู่ๆ ก็รู้สึกว่าถูกหลอกลวง! ความจริงแล้วเสี่ยวเย่ไม่ได้หลอกลวงอะไรเธอ อย่างน้อยจากสิ่งที่เห็นในตอนนี้เป็นเช่นนั้น แต่เธอก็มีความรู้สึกผิดๆ เช่นนี้!ดังนั้น คนที่ถูกกักตัวในกระท่อมนั้น จริงๆ แล้วเป็นใครกัน?เสินจื่ออี้บีบลำต้นไม้จนแน่น เล็บของเธอราวกับจะจิกเข้าไปในเนื้อไม้!ฝั่งนี้ เสี่ยวเย่เพิ่งเดินออกมาจากข้างใน รับผ้าเช็ดหน้าจากมือคนข้างๆ และเช็ดคราบเลือดที่มือ“จัดการให้สะอาด พวกเจ้าเข้าใจนะ” เขาพูดกับคนรอบข้างลูกน้องพยักหน้า เข้าใจความหมายขององค์ชายสี่ว่าอย่าให้เสินจื่ออี้รู้เรื่อง“พ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวเย่เงยหน้าขึ้น สายตาตกลงบนป่าเบื้องหน้าไม่รู้ว่าทำไม แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย และดูเหมือนดวงตาจะลึกลงหลายส่วน
