ง!”ฮองเฮายวนโกรธจนเดินออกไปทั้งสองยังคงจากกันด้วยความไม่พอใจมองดูเงาร่างที่เย็นชา แต่ก็แก่ชราไปมากของฮองเฮายวน ฮ่องเต้ฉงหมิงถอนหายใจยาวเขารู้อยู่แล้วว่า คืนนี้ฮองเฮายวนต้องพูดถึงเรื่องในอดีตอีกอย่างแน่นอนเขาก็รู้ว่า หลายปีมานี้ นางยึดติดเช่นนี้ สิ่งที่นางต้องการจริงๆ คือคำขอโทษ การยอมรับผิด!แค่คำขอโทษเท่านั้น ฮ่องเต้ฉงหมิงก็คงยอมรับไปแล้วแต่ปัญหาคือ มันไม่ใช่ความจริงนี่!จะให้เขายอมรับได้อย่างไร?ฮองเฮาคนนี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้อยู่เรื่อย… ตอนนั้นพูดจาไร้สาระเพราะรัชทายาทหายไปก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ตอนนี้โอรสก็กลับมาแล้ว นางยังเป็นเช่นนี้? หรือว่าจะเป็นบ้าไปจริงๆ?ฮ่องเต้ฉงหมิงทั้งโกรธทั้งหมดปัญญา สุดท้ายก็ส่ายหัว เรียกขันทีโจวเข้ามา“ฝ่าบาท มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”“ไป บอกโรงครัวหลวงให้ทำขนมที่ฮองเฮาชอบไปส่งให้นาง และเตรียมน้ำชาเบญจมาศด้วย” เมื่อกี้เห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของฮองเฮา ไม่น้อยไปกว่าเขาเลย แม้กระทั่งมุมปากก็แห้งลอกหยุดไปครู่หนึ่ง เขาเพิ่มอีกประโยค“อืม อย่าบอกว่าเราเป็นคนส่งไป”ขันทีโจวยิ้มแย้มด้วยความยินดี “ฮองเฮายังคงมีฝ่าบาทในใจ ไม่งั้นคืนนี้ก็คงไม่อยู่นานขนาดนี้ ภายนอกดูเหมือนฮองเฮามาเพราะเรื่องขององค์รัชทายาท แต่ข้าน้อยเห็นว่าเหมือนมาอยู่เป็นเพื่อนฝ่าบาทโดยเฉพาะ”“ดูสิ ฮองเฮาอยู่กับฝ่าบาทแค่ครู่เดียว สีพระพักตร์ของฝ่าบาทก็ดีขึ้นมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้านี่พูดเก่ง รี
