้าของเสินจื่ออี้ตั้งแต่ต้นจนจบยังคงสงบนิ่ง ราวกับว่าเสี่ยวเสวียนฉีที่อยู่หน้าประตูเป็นเพียงคนผ่านทางที่มีหรือไม่มีก็ได้ในชีวิตของเธอความเย็นชาเช่นนี้ของเธอทิ่มแทงดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีอย่างรุนแรง!“องค์ชายสี่ดีต่อข้ามาก ข้าก็เต็มใจที่จะอยู่”“องค์รัชทายาท ต่อจากนี้ไป อย่ามาหาข้าอีกเลย ระหว่างเรา ขอให้จบกันเพียงเท่านี้เถิด!”เสินจื่ออี้โยนสิ่งหนึ่งออกมาอย่างกะทันหันมันคือพู่กันหมาป่าที่หักครึ่งเสี่ยวเย่ไม่รู้จักพู่กันนี้แต่สีหน้าของเยว่เมอกลับเปลี่ยนไป!เยว่เมอเงยหน้ามองเสี่ยวเสวียนฉีด้วยความตกใจ: “องค์ชาย…”ปฏิกิริยาของเสี่ยวเสวียนฉีรุนแรงกว่าเยว่เมอเสียอีกเมื่อแรกเห็นเสินจื่ออี้หยิบพู่กันนั้นออกมา เขายังมีสีหน้าตกใจ แต่พอพู่กันถูกโยนออกมา สายตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไป ราวกับว่าม่านตาของเขากำลังสั่นระริก!ในช่วงต้นๆ เมื่อเสี่ยวเสวียนฉีเพิ่งมาที่ตระกูลเซิน เสินจื่ออี้รับหน้าที่ดูแลเขา และยังต้องคอยกำกับให้เขาอ่านเขียนหนังสือความจริงแล้วเรื่องพวกนั้นเขาจำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว มีเพียงเธอที่คิดว่าเขาอ่านไม่ออก ยังคอยอ่านให้เขาฟังทีละตัว ทีละคำ สอนเขาเขียนหนังสือด้วยการจับมือตอนแรก เธอทำให้คนรู้สึกรำคาญมากฟ้ายังไม่สางก็มาแล้ว อุ้มแมวที่เธอเลี้ยงไว้มาส่งเสียงรบกวนเขาแต่ต่อมาวันหนึ่ง จู่ๆ เธอก็ไม่มา ครั้งนั้นเองที่เขารู้สึกครั้งแรกว่า หัวใจที่ว่างเปล่ามีรสชาติเช่นไรเธอไม่มา เขาก็ไปหาเธอเองแต่กลับเห็นเ
