ธอตามหลังมู่จิ่งชูที่เพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงสภาพของเขาทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดยิ่งขึ้นกลับไปแล้วก็หักพู่กันหมาป่าที่เธอให้เขาทิ้ง! โยนลงไปในสระ!แต่ก็คิดไม่ถึงว่า เธอกลับหามันเจอ และเก็บมันไว้ตลอด!!เธอเก็บมันไว้!ทำไมไม่บอกเขาแต่แรก!ทำไม!!“องค์ชาย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ระหว่างท่านกับข้าไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก ขออวยพรให้องค์รัชทายาทมีอนาคตอันรุ่งโรจน์ และลืมข้าเสีย” พูดประโยคสุดท้ายจบ เสินจื่ออี้ก็หันหลังกลับไปแล้วภายใต้สายลมหนาวที่พัดกระหน่ำในคืนมืด น้ำเสียงเย็นชาของเธอเหมือนกำลังพยายามสะกดกลั้นบางอย่างอยู่แต่เสี่ยวเสวียนฉีที่อยู่ห่างเกินไป ไม่ได้ยินอะไรเลย“เสี่ยวเย่ เราไปกันเถอะ”เสี่ยวเย่ตอบรับเบาๆ หันกลับไปยิ้มให้เสี่ยวเสวียนฉีที่นั่งตัวแข็งทื่อบนหลังม้า:“องค์ชาย เชิญท่านกลับเถิด”ในขณะที่ร่างของเสินจื่ออี้หายไปในความมืด เสี่ยวเสวียนฉีก็หัวเราะขึ้นมากะทันหันเขาจ้องมองพู่กันที่หักอยู่บนพื้น หัวเราะเย็นชาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงค่อยๆ ดังขึ้น!“ดี! เป็นไปตามที่เจ้าต้องการ!”“องค์ชาย…”“ไป!”เสียงหัวเราะเย็นชาของชายที่อยู่ที่ประตูลาน ผสานกับสายลมพัดมาทางเสินจื่ออี้อย่างแรงฝ่าเท้าของเธอแทบจะสั่นระริกเลยทีเดียวแต่เสี่ยวเย่อยู่ข้างๆ เธอจึงยังคงทรงตัวได้ในมุมที่เสี่ยวเย่มองไม่เห็น เสินจื่ออี้หันกลับไปมองไปยังทิศทางของประตูลาน เธอกลั้นน้ำตาใสๆ หยดนั้นไว้เสี่ยวเสวียนฉี ขออภัยท่านทิ้งข้ามามากมายหลายครั้ง
