ครั้งนี้ ขอให้เป็นครั้งที่ข้าทิ้งท่านบ้างนะท่านเป็นรัชทายาท เป็นรัชทายาทในอนาคตของแคว้นเป่ยฉี บนบ่าทั้งสองของท่านคือบ้านเมืองของแคว้นเป่ยฉีและความคาดหวังของฮ่องเต้ฉงหมิงท่านไม่จำเป็นต้องมีคนอย่างข้าที่มีฐานะเป็นลูกสาวของผู้มีความผิดอยู่เคียงข้างและก็ไม่ควรจะมีด้วยเธอก็ไม่อยากจะพัวพันกับเขาอีกต่อไปแล้วที่สำคัญกว่านั้นคือ…เสินจื่ออี้เบนสายตากลับมา มองไปที่เสี่ยวเย่ที่อยู่ข้างๆเมื่อครู่ในช่วงที่เธอกึ่งหลับกึ่งตื่น สิ่งที่เธอได้ยินไม่ใช่แค่บทสนทนาเท่านั้นตอนนั้นเสี่ยวเย่กำลังพูดกับคนของเขา เหมือนจะบอกว่าใกล้ๆ กับคฤหาสน์แห่งนี้เขากักขังใครบางคนไว้ สั่งให้คนเฝ้าดูอย่างดี…เสินจื่ออี้ก็ไม่ได้ฟังชัดเจน แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า เธอต้องอยู่ที่นี่เสี่ยวเย่พาเสินจื่ออี้กลับไปที่ห้อง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเขาดีมาก เหมือนจะพอใจที่เสินจื่ออี้ตัดขาดจากเสี่ยวเสวียนฉี เขาจึงดูแลเสินจื่ออี้เป็นพิเศษมากขึ้นเขาอุ้มเธอขึ้นเตียงเอง แล้วห่มผ้าให้ จูบที่หว่างคิ้วของเธอ“พักผ่อนให้ดีนะ พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าอีก”“อืมๆ องค์ชายสี่ต้องไปยุ่งกับงานอีกหรือ?”เสี่ยวเย่ไม่ค่อยได้พูดเรื่องงานราชการกับเสินจื่ออี้ และเสินจื่ออี้ก็แทบไม่เคยถามการถามอย่างกะทันหันนี้ ทำให้สีหน้าของเสี่ยวเย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็พยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า: “ใช่ สองวันนี้คนสนิทข้าหายไป ข้ายังกำลังสืบเรื่องนี้อยู่ คนไม่พอ หลายอย่างข้าต
