โรงแรมชั้นแปด ห้อง 808
“จางเถี่ยอาจจะตื่นขึ้นมาเร็วๆ นี้ คนที่คอยสอดส่องเมื่อวานเห็นเขาขยับตัวสองสามครั้ง”
อวี๋ซื่อหาวมีสีหน้าเคร่งขรึม มองไปยังความโกลาหลบนเตียงอย่างเฉยเมย
“ฮึ่ย-บ้าเอ๊ย! ร้องไห้อีกเดี๋ยวพ่อก็โยนออกไปให้ซอมบี้กินซะหรอก!”
ท่านหวังเช็ดเหงื่อบนหัว สบถด่าผู้หญิงที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้า อายุมากแล้ว ทำให้เขาค่อนข้างเหนื่อยล้า
“แชะ”
เขาจุดบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ แสงไฟสว่างวาบแล้วก็ดับลง หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่งก็หอบหายใจนั่งลงข้างเตียง
“แล้วนายจะว่ายังไง? ถ้าไม่ใช่วันนั้นนายพูดขึ้นมา จางเถี่ยกับพวกนั้นก็ไม่แน่ว่าจะขึ้นมาได้”
“ตอนนี้รู้แล้วเหรอว่ากลัว?”
อวี๋ซื่อหาวหัวเราะเยาะ
“ตอนนั้นวันสิ้นโลกเพิ่งจะอุบัติขึ้นได้กี่วัน? คนพวกนั้นไม่มีสมองพอที่จะลงมือโหดเหี้ยมขนาดนั้นหรอก”
“กลับกันเป็นนาย ถ้าไม่ใช่นายถูกเวินหย่าจับโอกาสข่มขู่ได้”
หวังเจี้ยนกั๋วมีสีหน้าไม่พอใจ จ้องมองกลับไปอย่างเย็นชา
บ้าเอ๊ย! เด็กเมื่อวานซืนจะมาทำเป็นเก่งอะไรต่อหน้าฉัน? ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าอวี๋ซื่อหาวให้คำแนะนำดีๆ มาสองสามข้อ เขาขี้เกียจจะเห็นด้วยกับความร่วมมือของทั้งสองคน
“แล้ว…นายคิดจะทำยังไง?”
อวี๋ซื่อหาวหัวเราะเบาๆ หยิบถุงพลาสติกใสออกมาจากกระเป๋า
“สองวันนี้ฉันจงใจให้ลูกน้องของนายลดน้ำกับอาหารลง”
เขาดีดถุงพลาสติกเบาๆ ข้างในมีผงสีขาวอมชมพูอยู่ครึ่งถุง
“ใส่น้ำกับอาหารของพวกเขาด้วย”ของดี” หน่อย แล้วค่อยจัด
