คำมั่นแก่เจ้า!ดังที่เสี่ยวเสวียนฉีคาดการณ์ไว้ ในที่แห่งนี้ไม่มีร่องรอยของฮ่องเต้ฉงหมิงเลยช่วงไม่กี่วันนี้ฮ่องเต้ฉงหมิงมีอาการไม่สบาย ไม่ได้พบใครมาสองสามวันแล้วประจวบเหมาะกับช่วงที่หายไปพอดิบพอดียิ่งทำให้เสี่ยวเสวียนฉีมั่นใจว่าการหายตัวไปของเสินจื่ออี้นั้นเกี่ยวข้องกับฮ่องเต้!“องค์รัชทายาท องค์ชายสี่! ฝ่า… ฝ่าบาทไม่อยู่ที่นี่จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวเสวียนฉียืนอยู่ตรงกลางห้อง ทั่วร่างเต็มไปด้วยไฟโทสะที่พวยพุ่ง!สายตาของเสี่ยวเย่ก็กวาดมองไปรอบๆปกติแล้วการได้พบเจอนายทั้งสองพระองค์นี้พร้อมกันนั้นเป็นเรื่องยาก แม้แต่การจะได้พบเจอคนใดคนหนึ่งก็เป็นเรื่องแทบเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วในวังเฉิงเฉียน พวกทาสรับใช้ทั้งหลายต่างคุกเข่าเรียงรายกันเต็มพื้น ขันทีโจวที่เป็นหัวหน้าเช็ดเหงื่อเย็น พูดไม่หยุด “พระองค์ องค์ชายสี่ พวกข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฝ่าบาทเสด็จไปที่ใด ร่องรอยของฝ่าบาท พวกข้าจะล่วงรู้ได้อย่างไรกัน”ดวงตาเย็นเยียบของเสี่ยวเสวียนฉีเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ลุกโชน พลางยิ้มอย่างเย้ยหยัน และพูดออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว “ไม่พูดอย่างนั้นหรือ!”“แต่ข้าเห็นตะไคร่น้ำที่ข้างเท้าขันทีโจว ดูไม่เหมือนจะมาจากแถวๆ วังเฉิงเฉียนนี่นะ”ที่ข้างเท้าของเขามีตะไคร่น้ำจริงๆ นี่เป็นร่องรอยที่เหลือจากตอนที่เขาไปกับฝ่าบาทที่ตำหนักอีกแห่ง ฝ่าบาทรู้ล่วงหน้าว่าเสี่ยวเสวียนฉีจะมาก่อความวุ่นวาย จึงให้เขาอยู่ที่นี่เพื่อรั้งตัวไว้ ไ
