นางเอนตัว หลบออกไปในทันทีส่วนเงาร่างที่วิ่งมา เพราะแรงเฉื่อยจากการพุ่งเข้ามา จึงล้มลงในพุ่มไม้ข้างทาง!เสินจื่ออี้เพ่งมองอย่างละเอียด ขมวดคิ้ว ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วเข้าไปช่วยพยุงอีกฝ่ายขึ้นมา“คุณหนูจาง ทำไมเป็นท่านอีกแล้วล่ะ”แต่ก็พอจะเดาได้ว่า คนที่กล้าไล่ตามและด่าเธอว่าเป็นหญิงต่ำช้าในวังอย่างเปิดเผย ก็คงมีแต่นางเท่านั้นจางเยียนเยียนผลักเสินจื่ออี้ออก “หลีกไป ข้าไม่ต้องการให้เจ้าช่วย! เสินจื่ออี้ เจ้านังต่ำช้า!”ตอนนี้เสินจื่ออี้ถึงได้สังเกตเห็นสภาพของจางเยียนเยียนในตอนนี้เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดือนไม่เห็นกัน จางเยียนเยียนเหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนไม่เพียงแต่ผอมลงไปมากกว่าเดิม แต่ทั้งคนยังไม่มีรัศมีแบบที่เคยมีในวันก่อน“คุณหนูจาง นี่ท่านเป็นอะไรไป?” เสินจื่ออี้ขมวดคิ้วถามจางเยียนเยียนลุกขึ้นยืน “เก็บใบหน้าเสแสร้งของเจ้าไปซะ! เสินจื่ออี้ ข้านึกว่าเจ้าเป็นคนดี ไม่คิดว่าเจ้าจะมีเล่ห์เหลี่ยมถึงเพียงนี้!”“เจ้ามีองค์รัชทายาทแล้วยังไม่พอหรือ ยังต้องหน้าด้านมาแย่งองค์ชายสี่ไปจากข้าอีก!”“องค์ชายสี่จะแต่งงานกับข้า เจ้ารู้หรือเปล่า!”พูดไปพูดมา จางเยียนเยียนก็อดร้องไห้ไม่ได้นางเชื่อคำพูดของพระสนมเอกซวี่จริงๆ หลังจากกลับไปก็รอและรออยู่นาน แต่ไม่มีข่าวว่าเสี่ยวเย่จะมาแต่งงานกับตน แต่กลับได้ยินว่าเสี่ยวเย่จะรับเสินจื่ออี้เข้าจวน!นางจะทนรับเรื่องนี้ได้อย่างไร?“เสินจื่ออี้ ข้ารู้แล้ว เป็นเจ้า!
