เจ้านั่นแหละที่ขโมยไป! เป็นเจ้า!”“คนในคืนนั้นชัดเจนว่าเป็นข้า! แน่นอนว่าเจ้าต้องขโมยตำแหน่งของข้าไป เป็นเจ้า!”จางเยียนเยียนเหมือนโดนรดน้ำเย็นให้ตื่น เข้าใจทุกอย่างในทันทีใช่แล้ว มันต้องเป็นแบบนี้แน่นอนถ้าไม่ใช่อย่างนั้น เสี่ยวเย่จะไม่รีบร้อนรับจื่ออี้ขนาดนั้น เขาต้องคิดว่าคนในคืนนั้นเป็นนาง!เสินจื่ออี้ตอนแรกยังไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจคำพูดของจางเยียนเยียนแล้ว“คุณหนูจาง หรือว่า ท่านคือคนที่กับองค์ชายสี่…”น่าแปลก น่าแปลกที่เสี่ยวเย่พูดสิ่งที่นางไม่เข้าใจ นางรู้สึกตอนนั้นเลยว่าต้องมีเรื่องปิดบังอะไรสักอย่างดังนั้น คนที่เสี่ยวเย่ควรรับผิดชอบ ไม่ใช่นาง แต่เป็นจางเยียนเยียน?ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อได้รู้ความจริงนี้ ร่างกายของเสินจื่ออี้ที่เกร็งมานาน กลับผ่อนคลายลงอย่างประหลาดทั้งคนถึงกับอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโล่งอก!จางเยียนเยียนจ้องเสินจื่ออี้เขม็ง “ไม่ใช่ข้า แล้วจะเป็นเจ้าหรือ? เจ้าอยากให้เป็นอย่างนั้นสินะ!” พูดจบนางก็กอดตัวเองร้องไห้อีกครั้ง ทั้งตัวขดอยู่บนพื้น สะอื้นไม่หยุด ช่างน่าสงสารยิ่งนักจริงๆ แล้วจางเยียนเยียนก็รู้ว่า เรื่องนี้อาจจะไม่ได้เป็นความผิดของเสินจื่ออี้ทั้งหมด ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวนางเองที่คืนนั้นหนีไปแต่นางแค่อยากหาช่องทางระบายความอัดอั้นเสินจื่ออี้สีหน้าจริงจังขึ้น คิดอย่างรอบคอบนางย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง มือหนึ่งเช็ดน้ำตาให้จางเยียนเยียน พลางพูดอย่างจริงจัง“คุณหนูจาง เรื่
