องนี้ ข้าจะให้คำตอบแก่ท่านเอง”จางเยียนเยียนวันนี้มาเพียงเพื่อระบายความรู้สึก ไม่ได้คิดจะแย่งชิงอะไรนางแค่นิสัยไม่ดี แต่ยังไม่โง่ถึงขั้นที่ไม่มีทางช่วยได้ฮ่องเต้ฉงหมิงและพระสนมเอกซวี่ต่างก็ตกลงในเรื่องนี้แล้ว อย่าว่าแต่ฝ่ายเสี่ยวเย่เลยแต่เมื่อได้ยินเสินจื่ออี้พูดแบบนี้ หัวใจอันมืดมนของนางก็เริ่มมีความหวังวาบขึ้นมา ละล่ำละลักถามว่า “จริงหรือ? เจ้าพูดจริงหรือ?”เสินจื่ออี้ยิ้มพลางพยักหน้า“อืม คุณหนูจาง การแต่งงานครั้งนี้ ควรเป็นของท่าน”นางเพียงแค่ยืมชื่อของคนอื่นไม่ว่าจางเยียนเยียนจะเคยทำอะไรกับนาง นางก็ทำแบบนี้ไม่ได้“วางใจได้ ข้าจะไปพูดให้กระจ่างกับองค์ชายสี่เอง” อย่างน้อยก็ต้องให้เสี่ยวเย่รู้ความจริงจางเยียนเยียนแทบไม่อยากเชื่อ “เจ้าจะดีขนาดนั้นเชียว?”นางเบ้ปาก“เจ้าลืมแล้วหรือ ก่อนหน้านี้ข้าเคยคอยกลั่นแกล้งเจ้าตลอด”เสินจื่ออี้หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้อีกฝ่าย ยิ้มบางๆ พลางพูดว่า “ท่านแค่รักองค์ชายสี่มากเกินไป”คนเรา เมื่อตกหลุมรัก ก็มักจะตาบอดเหมือนอย่างที่ตัวนางเคยเป็นต่อหน้าหมู่จิ่งชูจางเยียนเยียนก็เป็นเพียงหนึ่งในหญิงน่าสงสารเหล่านั้นเมื่อเห็นสีหน้าจริงใจของเสินจื่ออี้ ในใจของจางเยียนเยียนก็เกิดความรู้สึกปั่นป่วนเล็กน้อยนางกัดริมฝีปากจริงๆ แล้วสิ่งที่นางไม่ได้บอกก็คือ ระหว่างนางกับองค์ชายสี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแต่… เมื่อคิดว่าตัวเองเพียงแค่อีกก้าวเดียวเท่านั้น ก็จะได้แต่งงานกั
