วะไปวัดร้างนอกเมืองโดยเฉพาะน่าเสียดายที่ที่นั่นไม่มีร่องรอยของพี่ใหญ่เลย ไม่มีใครปรากฏตัวที่นั่นนั่นหมายความว่า คืนนั้นหลังจากพี่ใหญ่แยกทางกับเว่ยยุน ก็หายไปเสินจื่ออี้รู้สึกกังวลและกระวนกระวายในใจ ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่กำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนหรือว่าเกิดเหตุการณ์อื่นขึ้น และน้องสาว ไม่ได้เจอน้องสาวมาหลายวัน เธอเป็นห่วงจริงๆเธอจึงไม่มีอารมณ์จะไปสนใจพวกผู้หญิงพวกนั้น เดินตามจูหยูต่อไปเพื่อจะไปที่วังหนานเฉวี่ยเธอไม่สนใจคนอื่น แต่คนอื่นไม่คิดจะปล่อยเธอไปเว่ยรานและเหอซุ่ยมองกันและกัน ในดวงตาของทั้งสองมีประกายที่เข้าใจตรงกันเว่ยรานเดินก้าวเบาๆ ก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ในขณะที่เอนตัวไปข้างหน้า ลูกปัดบนศีรษะก็ราวกับหลุดโดยไม่ตั้งใจ ตกลงมาแล้วกลิ้งไปหยุดที่เท้าของเสินจื่ออี้“ตายจริง ลูกปัดของฉันล่ะ ลูกปัดของฉันหายไปไหนแล้ว? นี่เป็นลูกปัดที่ฮองเฮาพระราชทานให้นะ จะหายไปไม่ได้เด็ดขาด”เธอทำเหมือนไม่รู้ว่าลูกปัดไปอยู่ที่เสินจื่ออี้ ยังคงมองหาอยู่รอบๆเหอซุ่ยชี้ไปข้างหน้า: “คุณหนูเวย อยู่นี่ค่ะ”เธอเดินไปข้างๆ เสินจื่ออี้ ทำเหมือนจะช่วยเว่ยรานเก็บแต่พอยื่นมือออกไป ก็ดึงกลับมา“คุณหนูเวย ลูกปัดนี้เปรอะเสนียด แม้จะเก็บกลับไปก็คงไม่เป็นมงคลแน่ค่ะ”ลูกปัดพึ่งกลิ้งตกลงมา แล้วจะเปรอะเสนียดได้อย่างไร?นี่ไม่ใช่พูดว่าลูกปัดเสนียด แต่กำลังพูดว่าตัวเสินจื่ออี้เป็นเสนียดต่างหากเสินจื่ออี้ดวงตาเป็นประกาย รู้ดีว่าพวกผู้หญิ
