งเหล่านี้ไม่จะไม่ปล่อยโอกาสที่จะรุมทำร้ายเธอแต่เธอไม่มีอารมณ์จะไปสนใจวิธีการหยาบคายของคนพวกนี้ และไม่มีเวลาว่างพอด้วยเว่ยรานถอนหายใจ: “น่าเสียดายลูกปัดเหลือเกิน นี่เป็นสิ่งที่ฮองเฮาพระราชทานให้ด้วยตนเอง อีกเดี๋ยวฉันต้องไปพบท่านอีก จะอธิบายอย่างไรดี?”เหอซุ่ยกล่าว: “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฮองเฮาทรงรักและเอ็นดูคุณหนูเวยที่สุด อีกเดี๋ยวคงจะพระราชทานสิ่งอื่นให้คุณหนูอีก ส่วนลูกปัดเม็ดนี้…”เหอซุ่ยมองแล้วขมวดมุม ส่ายหน้าด้วยความรังเกียจอย่างมาก“แม้จะเป็นไข่มุกที่งดงามเพียงใด ที่เปรอะฝุ่นจากพื้น เปื้อนความสกปรก ก็ต้องต่ำต้อยไปชั่วชีวิต”“คุณหนูเวยของเราฐานะสูงส่ง สิ่งต่ำต้อยสกปรกเช่นนี้ ก็ไม่คู่ควรกับคุณหนูหรอกค่ะ”สองคนกำลังร่วมมือกัน เพื่อที่จะดูหมิ่นและเยาะเย้ยใคร ทุกคนในที่นั้นต่างรู้ดีจูหยูเป็นคนชอบดูสถานการณ์วุ่นวาย ไม่กลัวเรื่องยิ่งใหญ่ขึ้นคุณป้าชิงไต้หลังจากที่เสี่ยวเสวียนฉีบาดเจ็บเกือบเป็นเรื่องใหญ่ ก็เปลี่ยนท่าทีต่อเสินจื่ออี้อย่างสิ้นเชิง ยิ่งไม่จะพูดเพื่อช่วยเธอแต่เมื่อคุณป้าชิงไต้มองไปที่เว่ยรานอีกครั้ง ท่าทีก็เริ่มเปลี่ยนไปคุณป้าชิงไต้อยู่ในวังมานาน ไม่รู้ว่าเคยเห็นคนยิ่งใหญ่แล้วก็ล้มลงมากแค่ไหน แค่มองก็รู้นิสัยของคนตอนนี้เว่ยรานกลับแตกต่างไปจากที่เคยรู้จักนะแต่คุณป้าชิงไต้ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร มองจมูก จมูกมองใจขณะที่ฝั่งอุทยานหลวงกำลัง “คึกคัก” อยู่นั้น ด้านหน้าตรงระเบียงทางเดิน
