รินแห่งรัชทายาทเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้อธิบายอะไรมากไปกว่านั้นเขาเพียงแต่พูดกับเสินจื่ออี้ก่อนจากไปว่า: “อย่าไว้ใจคนรอบตัวมากนัก”เสินจื่ออี้ดวงตาวูบไหวเธอรู้ว่าเสี่ยวเสวียนฉีกำลังพูดถึงใครบันทึกที่เธอส่งไปยังวังหลวงถูกเขาพบ เขาคงได้สืบสาวราวเรื่องและเดาได้แล้วว่าใครเป็นคนช่วยเธอส่งของแต่การที่เขาพูดแบบนี้ ไม่รู้สึกว่าน่าขันหรอกหรือถึงอย่างไรเสินจื่ออี้ก็ไม่เคยไว้ใจทั่วปาเอี้ยนอย่างสมบูรณ์ รวมไปถึงเสี่ยวเย่ด้วยสำหรับทุกคน รวมถึงคนที่มีต่อเธอ ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะสองคำว่า “ผลประโยชน์” ทั้งนั้นเขาจากไปอย่างรวดเร็วอีกอย่าง เขากำลังจะกลับไปเตรียมตัวสำหรับงานมงคลสมรส ย่อมต้องรีบกลับทุกอย่างค่ำคืนนี้ แตกต่างอะไรกับสิ่งที่เธอประสบในตำหนักบูรพาเสินจื่ออี้กดความรู้สึกแปลกประหลาดที่ถูกปลุกขึ้นในใจคืนนี้เขาเปลี่ยนไปจริงๆยอมรับความผิดเอง และยังกล่าวคำขอโทษต่อเธอแต่ก็อย่างว่าแหละ เรื่องพวกนั้นไม่ใช่แค่คำขอโทษง่ายๆ สองสามคำแล้วจะทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นได้เธอมองออกไปยังความมืดมิดของราตรี เอาเถอะ… ให้ทุกอย่างค่ำคืนนี้เป็นความฝันแล้วกันเมื่อตื่นจากฝัน ทุกอย่างก็จะกลับสู่จุดเดิมบางทีการแต่งงานพร้อมกันในอีกสองวัน อาจเป็นจุดเริ่มต้นใหม่อีกด้านหนึ่ง ที่ตำหนักบูรพาเสี่ยวเสวียนฉีกลับมาตอนดึกมากแล้ว“องค์รัชทายาท พระองค์เพิ่งเสด็จกลับ ดึกป่านนี้แล้ว องค์รัชทายาทไปที่ไหนมา”เหอซุ่ยที่ไม่ได้พบกันมานาน เดินออกมาพร้อม
