เด็ดขาด!”“หากเธอกล้าทำแบบนั้นจริงๆ ต่อให้เธอตายไปแล้ว ข้าก็จะขุดกระดูกเธอขึ้นมา ให้อยู่เคียงข้างข้า! เข้าใจไหม!”เขาพูดด้วยความตกใจและทรนง! คำพูดเต็มไปด้วยน้ำเสียงสั่งการ!นี่ไม่ใช่การข่มขู่!เขาทำได้จริงๆ!แต่ในขณะเดียวกัน แรงที่เขากอดเสินจื่ออี้ก็แน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับอยากจะหลอมเธอเข้าไปในกระดูกและเลือดเนื้อของเขาเสินจื่ออี้ยิ่งโกรธ รู้สึกว่าคนผู้นี้เป็นเหมือนคำสาปในชีวิตเธอ แม้เธอตายไปแล้วเขาก็จะไม่ปล่อยเธอไป! เธอทั้งโกรธทั้งเจ็บปวด ร่างกายที่เกร็งแข็งค่อยๆ อ่อนลงพิงอยู่ตรงหน้าอกของเขา มือทุบหลังเขาด้วยความโกรธพลางร้องไห้สุดเสียง!“ใช่! ข้าเกลียดเจ้า เสี่ยวเสวียนฉี ข้าเกลียดเจ้า! ทุกเวลา ทุกขณะ ข้าเกลียดเจ้า!”“ทำไมต้องเป็นเจ้า! ทำไมคนที่ทำสิ่งเหล่านี้กับข้าต้องเป็นเจ้า!”นี่เป็นครั้งแรกที่เสินจื่ออี้ระบายความรู้สึกออกมาแบบนี้ราวกับว่าเธอต้องการปลดปล่อยความทุกข์และความเจ็บปวดทั้งหมดที่เคยได้รับในคราวเดียว!เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สุดหัวใจของเธอเสี่ยวเสวียนฉีก็รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอต้องอดกลั้นมามากแค่ไหน…ดวงตาของเขาเองก็แดงก่ำขึ้นลำคอของเขากระตุกขึ้นลง แต่เขาไม่ได้ขยับ ไม่ได้พูดอะไรเขาปล่อยให้เธอร้องไห้ ปล่อยให้เธอระบายทุกสิ่งในใจ!ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งเสียงของเสินจื่ออี้แหบแห้ง เธอจึงค่อยๆ สงบลงเวลานี้เสื้อคลุมบริเวณหน้าอกของเสี่ยวเสวียนฉีเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของเธอเมื่อเ
