สินจื่ออี้สงบลง เธอค่อยๆ ถอยห่างจากเขา พลางเช็ดคราบน้ำตาที่มุมตาแล้วพูดเสียงเบา: “ขออภัย เป็นบ่าวเองที่เสียมารยาทต่อหน้าองค์รัชทายาท”เสี่ยวเสวียนฉีดึงเธอกลับมา จ้องเธอด้วยสายตาลึกล้ำ“จะไปแล้วหรือ?”“คืนนี้เพื่อช่วยเจ้า ข้าต้องฆ่าคนไปหนึ่งคน พรุ่งนี้เสี่ยวเย่อาจมาหาเรื่องข้า แล้วเจ้ายังทำเสื้อผ้าข้าเปรอะเปื้อน จะให้ชำระกันอย่างไร?”เสินจื่ออี้รู้สึกอึ้งไม่ใช่เธอที่ให้เขามาช่วย และไม่ใช่เธอที่สั่งให้เขาฆ่าคนส่วนเรื่องเสื้อผ้า ก็เป็นความจริงที่เธอทำเปรอะเปื้อน…เสินจื่ออี้เม้มริมฝีปาก ขมวดคิ้วพูด: “งั้นท่านถอดเสื้อออกมา ข้าจะช่วยซักให้…”เขาโน้มตัวลงมา กดเธอไว้กับลำต้นไม้“โอ้? แท้จริงแล้วเจ้าอยากถอดเสื้อผ้าของข้าหรือ บอกมาก่อนสิ”“…”ก็รู้แล้วอยู่!คนคนนี้ไม่มีความจริงจังสักนิด!เสินจื่ออี้ยกมือขวางร่างที่กดลงมา ขมวดคิ้ว พูดเสียงจริงจัง: “องค์รัชทายาทท่านกำลังจะแต่งงานแล้วนะ”เสี่ยวเสวียนฉีเพียงแค่ก้มมองเธอนิ่งๆ แล้วตอบเบาๆ“ข้ารู้”เขาพูดว่ารู้ แต่ไม่มีทีท่าจะปล่อยเสินจื่ออี้เลย กลับเข้าใกล้เธอมากขึ้นมือของเขาก็ไม่ยอมอยู่นิ่ง เลิกชายกระโปรงของเธอขึ้นเสินจื่ออี้สั่นสะท้านไปทั้งร่าง กัดฟันพูด“เจ้าชอบทำแบบนี้ในที่ของคนอื่นทุกครั้งใช่ไหม”ก่อนหน้านี้ก็ที่วังหนานเฉวี่ยและวังคุนอวี่ ตอนนี้ก็มาที่จวนองค์ชายสี่อีก!เสินจื่ออี้ถึงกับได้ยินเสียงอาวุธของยามลาดตระเวนจากนอกกำแพงสูง!เสี่ยวเสวียนฉี เขากล้าทำอะไ
