เสี่ยวเสวียนฉีสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกชื้นที่ลูกกระเดือกในพริบตานั้นจุดไฟที่คุกรุ่นอยู่ในใจเขามาตลอด!ช่วงล่างของร่างกายที่ตึงเครียดราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ!เขาพลิกตัว คว้ามือเธอไว้ พร้อมกัดปลายนิ้วของเธอเบาๆ เปลี่ยนจากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุก ดวงตาลุกโชนด้วยไฟปรารถนา เสียงของเขาแหบพร่า“เรียนเทคนิคนี้มาจากไหนกัน? อืม?”เสินจื่ออี้ร้องเบาๆ ด้วยความเจ็บและชักมือกลับเธอจะไปเรียนรู้จากที่ไหนได้? ชาตินี้เธอมีผู้ชายแค่คนเดียว และทุกครั้งเธอก็ถูกเขาทรมานจนเกือบตาย“เจ็บเหรอ?” เขาเล่นกับนิ้วมือของเธอ ก้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู “งั้นเปลี่ยนที่ดีกว่า”เขาเลิกชายกระโปรงของเธอขึ้นและก้มลงไปเยว่เมอที่ขับรถม้าอยู่รู้สึกว่าหูของเขาร้อนผ่าวเขาเป็นคนฝึกวิทยายุทธ หูที่ดีเป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจมาตลอด!แต่ตอนนี้เขาอยากจะไม่มีหูเสียเลย!รถม้าโยกเยกมากขึ้นในที่สุดแม้แต่เยว่เมอก็ทนไม่ไหว รีบขับออกจากถนนใหญ่ แล้วจอดรถม้าในซอยเล็กๆ ที่ไม่มีคน เขาปิดหูวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว!…เสินจื่ออี้ไม่รู้ว่าเสี่ยวเสวียนฉีเอาเธอไปกี่ครั้งแล้ว ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้ ถ้าเขาไม่ได้ทรมานเธอจนแทบตาย ก็ยังไม่พอวันนี้ยิ่งแย่เพราะเธอเป็นคนจุดไฟก่อน ทำให้เขา ‘น่าโมโห’ กว่าปกติ!เขาใช้ทุกเทคนิคที่มีหากไม่ใช่เพราะรถม้าคับแคบ เธอคิดว่าคงไม่ใช่แค่นี้!“พอแล้ว พอจริงๆ ฉันไม่ไหวแล้ว”เสินจื่ออี้พิงผนังรถม้า หอบหายใจไม่หยุดเสี่ยวเสวียนฉีโน้มตัวล
