ต่อมู่จิ่งชูในอดีตเธอปัดมือเขาออก หน้าตึง “คุณจริงจังหน่อยได้ไหม”เขาก็อยากจริงจัง แต่จะทำอย่างไรได้ เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้เธอคิดว่าเขาชอบคลั่งแต่มีเพียงเสี่ยวเสวียนฉีที่รู้ คนที่ทำให้อารมณ์เขาปั่นป่วนได้ ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงเธอคนเดียวทุกอย่างของเขา ล้วนถูกเธอครอบงำ!เธอไม่รู้ มีเพียงเธอคนเดียวที่ไม่รู้วันนี้เขาแกล้งเธอมาตลอดทาง เขารู้ว่าควรหยุดเมื่อไร จึงดึงมือกลับ “ไปกัน”เสินจื่ออี้ไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน เมื่อเดินออกจากซอยเล็ก เป็นที่รกร้างห่างไกลจากถนนใหญ่ในเมืองหลวงไม่เห็นกระทรวงยุติธรรมเลย ที่นี่แทบไม่มีผู้คนหัวใจเสินจื่ออี้จมดิ่งอีกครั้งเขาไม่ได้หลอกเธออีกใช่ไหมด้านหน้าที่รกร้าง มีกระท่อมไม้หลังเล็กเยว่เมอรออยู่ที่นี่แล้ว เมื่อเห็นเสี่ยวเสวียนฉีและเสินจื่ออี้มาถึง ก็เดินออกมาต้อนรับทั้งสองเข้าไปเขาพูดอย่างนอบน้อมกับเสี่ยวเสวียนฉี “องค์รัชทายาท หมอมาแล้วขอรับ”เสี่ยวเสวียนฉีตอบเย็นชา “รับทราบ”เสินจื่ออี้ไม่ได้สนใจบทสนทนาของทั้งสอง สายตาของเธอจับจ้องไปที่กระท่อมไม้กระท่อมนี้ไม่ใหญ่ มองปราดเดียวก็เห็นทั่วบนเตียงในกระท่อม มีคนนอนอยู่ร่างนั้นเต็มไปด้วยเลือด มีร่องรอยถูกล่ามโซ่เสินจื่ออี้ร้องออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิด “เว่ยยุน!”เธอรีบเดินเข้าไป!เป็นเว่ยยุนจริงๆ!บาดแผลของเขาได้รับการรักษาคร่าวๆ แล้ว แต่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือ เสื้อผ้าเปื้อนเลือดยังไม่ได้เปลี่ย
